ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΣΤΟΥ ΤΣΑΡΟΥ ΙΚΑΡΙΑ

Ο ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ παρουσιάζει τον ...μύθο της Ικαρίας

O «'Ομορφος Κόσμος» παρουσιάζει τον ...μύθο της Ικαρίας, ένα νησί με ιστορία και πολλές ιδιαιτερότητες.
Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου γυρίζει όλο το νησί, μιλά με ντόπιους και έτσι γνωρίζει από πρώτο χέρι για ποιο λόγο ακούγονται τόσα πολλά για τον τόπο αυτό.
Η Ικαρία υπήρξε ανεξάρτητο κράτος και φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ένωση της με την υπόλοιπη Ελλάδα.
Είναι μία από τις περιοχές με το μεγαλύτερο μέσο όρο ηλικίας. Οι κάτοικοι αποκαλύπτουν στον Γρηγόρη πως τα μυστικά για την μακροζωία είναι οι αντιοξειδωτικοί ελληνικοί καφέδες, η κοινή ζωή με ένα μόνο σύντροφο, το γάλα της κατσίκας και η έλλειψη άγχους.
Η Ικαρία είναι πασίγνωστη για τους αργούς ρυθμούς της. Εκεί, τα μαγαζιά, μια απλή καθημερινή, μπορεί να είναι κλειστά. Οι ντόπιοι αποφασίζουν να ανοίξουν το βράδυ ή απλά να αφήσουν το κλειδί πάνω στην πόρτα. Ο Γρηγόρης τριγυρίζει σ' ένα τόπο που φαίνεται να ξυπνάει μόνο τα βράδια.
Το νησί διαθέτει το πιο δυνατό κρασί στον κόσμο. Ο Γρηγόρης το δοκιμάζει και το επιβεβαιώνει.

Εύδηλος Ικαρίας Απόκριες 2011

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΡΩΜΕΝΑ - ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΟΣ

ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ MEGA ΣΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ.(VIDEO)

Οι Πρωταγωνιστές κλείνουν τη φετινή χρονιά χορεύοντας ικαριώτικο

Περίληψη: Τα πανηγύρια της Ικαρίας και τα μυστικά της ευτυχίας παρουσιάζουν οι «Πρωταγωνιστές» στο MEGA. Συνεργάτες της εκπομπής έμειναν στο νησί 6 ημέρες και κατέγραψαν τα δυο μεγάλα πανηγύρια του Ιουνίου στα χωριά Τραπάλου και Δρούτσουλα, πριν φθάσουν οι καλοκαιρινές καραβιές με τους «ξένους».

Στον Σταύρο Θεοδωράκη μεταξύ άλλων μίλησαν:
- Ο φωτογράφος του νησιού Χρήστος Μαλαχίας που ανοίγει το αρχείο του και δείχνει στο φακό της εκπομπής την ιστορία των πανηγυριών στο νησί από το 1890!
- Η Σαμπρίνα από την Αυστρία που πηγαίνει κάθε χρόνο στο νησί για εναλλακτική ψυχοθεραπεία και διαλογισμό.
- Η μαγείρισσα Ελένη Καρίμαλη που αποκαλύπτει ότι «το μυστικό της μακροζωίας βρίσκεται στην κουζίνα της γιαγιάς».
- Ο γνωστός Αργύρης Τσακαλίας που ξεναγεί τους "Πρωταγωνιστές" στη «βάση της αθανασίας» του.
- Ο βιολιστής Λευτέρης Πούλης, ο γνωστός Σκάτζακας, που έχει γυρίσει ολόκληρο τον κόσμο και τα καλοκαίρια παίζει στα πανηγύρια από τανγκό και βαλς μέχρι τσάμικο και τσιφτετέλι.
- Η Σοφία, κόρη μεταναστών, που μεγάλωσε στον Καναδά και ο έρωτας για έναν πυροσβέστη του νησιού τη γύρισε στο χωριό των γονιών της.
- Η ηθοποιός Τζένη Μπότση που κατάγεται από το νησί και από παιδί χορεύει στα πανηγύρια.
- Ο δημοσιογράφος Γιώργος Βιτσαράς που άφησε στα 27 του χρόνια την Αθήνα και παραδέχεται ότι «αυτό που λείπει σήμερα από την Ικαρία είναι το μέτρο».

ΥΓ: Στο ταξίδι στην Ικαρία συμμετείχε όλη η ομάδα των "Πρωταγωνιστών" (δημοσιογράφοι, οπερατέρ, ηχολήπτες, παραγωγή) «γιορτάζοντας» έτσι το κλείσιμο μιας δημιουργικής χρονιάς.

Η νικητήρια φωτογραφία στον Διαγωνισμό του Δήμου Ικαρίας

Ο πρώτος διαγωνισμός φωτογραφίας για το 2013 μέσα από την ιστοσελίδα της Ικαριακής Ραδιοφωνίας έφτασε στο τέλος του!

Ο Δήμος Ικαρίας διοργάνωσε αυτό το διαγωνισμό με θέμα την Ικαρία,μετά από μια δεκαπενθήμερη παρουσίαση όλων των φωτογραφιών στο κοινό η επικρατέστερη φωτογραφία είναι η παραπάνω εικόνα της Ιόλης Βιγγοπούλου με 267 ψήφους και 3,7/5 βαθμολογία. Πολλά συγχαρητήρια στην φωτογράφο που μας έστειλε μια εικόνα γεμάτη….Ικαρία!

Οι ακολούθως επικρατέστερες εικόνες που διακρίθηκαν στον διαγωνισμό είναι οι.

Εικόνα νο3 του Αποστόλη Σαφού με 180 ψήφους και βαθμολογία 3/5

Η εικόνα νο9 της Δέσποινας Πασβάνη με 171 ψήφους και βαθμολογία 3,5/5

Η εικόνα νο 16 της Χριστίνας Κουτσιαύτη με 171 ψήφους και βαθμολογία 3,4/5

Η εικόνα Νο20 του Σπύρου Σκίκου με 165 ψήφους και βαθμολογία 3,7/5

Η εικόνα νο19 της Σταματίας Γιάκα με 159 ψήφους και 3,5/5 βαθμολογία

Ικαριακή Ραδιοφωνία 92,8fm – ikariaki.gr

Μαζική προσέλευση στο χορό του Συλλόγου Βρακάδων Ικαρίας

Μεγάλη επιτυχία είχε ο ετήσιος χορός του Συλλόγου Βρακάδων Ικαρίας, που έγινε σε αίθουσα εκδηλώσεων στο Περιστέρι. Γι άλλη μια φορά έγινε το αδιαχώρητο από την προσέλευση, ενώ η ορχήστρα του Σκάζακα και το χορευτικό τμήμα του συλλόγου, έδωσαν το έναυσμα για χορό.

http://nasosbratsos.blogspot.gr/

Τα πιταράκια της Ικαρίας με την Νταϊάνα Κόχυλα

Το απόσπασμα από την εκπομπή του Alpha, με την Ελένη Μενεγάκη. Καλεσμένη η Ικαριώτισσα Νταϊάνα Κόχυλα όπου έφτιαξε, πιταράκια!!!

Η μαγείρισα από το νησί μας μίλησε εκτός από την μαγειρική και την νέα της εκπομπή και για την Ικαρία!

Η Νταϊάν Κόχυλα θα μαγειρεύει ”τηλεοπτικά” στην τηλεόραση του Alpha στις 20:00 με μυρωδιές ….Ικαριώτικες!

Alpha TV – ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ.

http://ikariaki.gr/

Ύμνος Ικαρίας!!!!!

Το Αλάτι της Γης μας προσκαλεί σ' ένα μουσικό ταξίδι στην Ικαρία

Το Αλάτι της Γης μας προσκαλεί σ' ένα μουσικό ταξίδι στην Ικαρία, αναζητώντας το «μυστικό» της ...μακροζωίας των κατοίκων του νησιού!

Η Ικαρία, στο σταυροδρόμι ανάμεσα σε Μικρά Ασία και Κυκλάδες, Βορειοανατολικό Αιγαίο και Δωδεκάνησα, συνταιριάζει στοιχεία απ' αυτές τις περιοχές σε ένα ξεχωριστό τοπικό ιδίωμα, μια δυναμική και πολύμορφη μουσική και χορευτική παράδοση.
Στο πρώτο μέρος της εκπομπής, ο Λάμπρος Λιάβας υποδέχεται στο Μουσείο Λαϊκών Οργάνων δυο δεξιοτέχνες Ικαριώτες μουσικούς: τον Νίκο Φάκαρο με το βιολί του και τον Ηλία Μαυρίκη με το λαγούτο του. Μιλούν για την τοπική παράδοση, για τους παλιούς λαϊκούς οργανοπαίκτες και παίζουν αντιπροσωπευτικά κομμάτια που δείχνουν τις διαφορετικές επιρροές στη μουσική του νησιού.
Στο δεύτερο μέρος, η παρέα μεγαλώνει γύρω από τα τραπέζια, με μια πρόσκληση σ' ένα δυναμικό καριώτικο γλέντι. Στην ομάδα έρχονται να προστεθούν η Ρίτσα Ποζιού με το τραγούδι, ο Παναγιώτης Βέργος με το σαντούρι του και ο Γιάννης Πολίτης με την τσαμπουνοφυλάκα, καθώς και μέλη του δραστήριου Πανικάριου Συλλόγου «Άρτεμις Ταυροπόλος» με την επιμέλεια του Βασίλη Μεσσαριτάκη.

Στο χορευτικό γλέντι κυριαρχεί ο περίφημος ικαριώτικος χορός και παρουσιάζονται οι διαφορετικές τοπικές του παραλλαγές (τσαμούρικος, συμπεθέρα, περαμαρίτικος, ραχιώτικος). Ακολουθούν οι υπόλοιποι χοροί που δίνουν τον τόνο στα ονομαστά καριώτικα πανηγύρια: συρτός και μπάλος, καρσιλαμάς και ζεϊμπέκικος, σούστα αλλά και δυτικοί «αγκαλιαστοί» χοροί, όπως το λαϊκό βαλς, το ταγκό και το ...φοξ ανγκλέ! Ξεχωριστή νότα δίνουν και οι τοπικοί μιμικοί χοροί «τράτα» και «σκάντζα ντάμα», καθώς και το «πιπέρι» που κλείνει μέσα στη γενική ευθυμία το καριώτικο γλέντι.
Για την ιστορία του νησιού μιλάει ο φιλόλογος Σήφης Στενός, για τους χορούς ο Βασίλης Μεσσαριτάκης, για τη μακροζωία των κατοίκων η Αργυρώ Πουργέζη και για τις δραστηριότητες του Συλλόγου ο πρόεδρος Γιώργος Φωκιανός και η Αναστασία Δεμερτζή. Παράλληλα γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην τοπική γαστρονομία, μέσα από φαγητά και γλυκά που ετοίμασε το «Ζεύκιν» και παρουσιάζει ο Μάριος Καλαμπόγιας.
Η εκπομπή είναι αφιερωμένη στην επέτειο των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Ικαρίας (17 Ιουλίου 1912).

Ένα ξεχωριστό «Αλάτι της Γης», με τη δύναμη και τη γοητεία της καριώτικης μουσικής παράδοσης σε συνδυασμό με την εμπειρία του τοπικού λαϊκού γλεντιού και την υπόσχεση για αντάμωμα στα καλοκαιρινά πανηγύρια!

Έρευνα-παρουσίαση: Λάμπρος Λιάβας
Σκηνοθεσία: Γιάννης Μαράκης
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Σοφία Σπυράτου.
Παραγωγή: GV Rroductions

Εορτασμός στην Αθήνα: 100 Χρόνια Ενσωμάτωσης της Ικαρίας με την Ελλάδα

Η εκτέλεση της Ικαριακής και Σαμιακής Σουίτας του Δημήτρη Θέμελη, από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Ανδρέα Τσελίκα.
ikariamag

Η ομιλία του Δήμαρχου Ικαρίας στο Μπενάκειο

Συγκεντρωθήκαμε σήμερα για μα τιμήσουμε τα 100 χρόνια από την Ικαριακή επανάσταση του 1912 που οδήγησε στην απελευθέρωση της Ικαρίας από τον Τουρκικό ζυγό και την ενσωμάτωσή της στη συνέχεια με την Ελλάδα. Φυσικό είναι σε μια σύντομη ομιλία να μην είναι δυνατόν να περιγραφούν όλα εκείνα που διαδραματίστηκαν κατά την μακραίωνα δουλεία και που τελικά οδήγησαν στην εποποιία της επανάστασης. Θα ήθελα όμως να σταθώ σε μερικά κομβικά σημεία δηλωτικά της νοοτροπίας, της ευψυχίας, του θάρρους αλλά και της αλληλεγγύης του Ικαριακού λαού, αρετές χάρη στις οποίες επιβίωσε και που τον συνοδεύουν μέχρι σήμερα.

Η ιστορία μπλέκεται με τον θρύλο και μεταφέρεται ζωντανά από γενιά σε γενιά.« Ούλοι εμείς αφέντη » Ο Αγάς σκληρός – άπληστος , απομυζά και τα ελάχιστα, που διαθέτει το κάθε Ικαριώτικο νοικοκυριό. Έτσι η αγανάκτηση φουντώνει, η καταπίεση δεν υποφέρεται και κατά την μεταφορά του με φορείο τον γκρεμίζουν στο Κακό Καταβασίδι. Ο Σουλτάνος στέλνει τον στόλο να βρει και να τιμωρήσει τους ενόχους. Συγκεντρώνουν όλο τον κόσμο στην παραλία του Αγίου Κηρύκου, και όταν ο Στόλαρχος ρωτά «ποιος σκότωσε τον Αγά» μία είναι η απάντηση «Ούλοι εμείς αφέντη», και όταν επαναλήφθηκε η ερώτηση, όλοι αυτοί, οι απλοί άνθρωποι, οι άνθρωποι του μόχθου, χωρίς δισταγμό την ίδια απάντηση έδωσαν.

Η παράδοση λέει ότι ο Ναύαρχος κατάπληκτος, ίσως και με θαυμασμό, για την αποκοτιά τους, αποχώρησε χωρίς να πειράξει κανέναν. Όμως τα χρόνια κυλούν, φτώχεια, σκλαβιά, ο αγώνας της επιβίωσης συνεχής και δύσκολος. Οι διεκδικήσεις καθημερινές για να ελλατωθούν οι φόροι και να υπάρξουν μορφές μερικής αυτοδιοίκησης. Δημιουργούνται οι Δημογεροντίες πρώιμες μορφές Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με εκλεγμένους Δημογέροντες που απεδείχθησαν άξιοι υπερασπιστές των συμφερόντων της πατρίδας τους. Η προεπαναστατική του 1821 περίοδος δεν άφησε αδιάφορη την Ικαρία. Αναφέρονται οι Φιλικοί Σταυρινός Χλίτας προεστός του νησιού του οποίου σώζεται το εφοδιαστικό έγγραφο, ο ιερεύς Γεώργιος Ρόδιος, ο Διακογιώργης Βασίλειος, ο Φωτεινός και άλλοι. Η Πάτμος την 12/04/1821 πρώτη από όλα τα νησιά του Αιγαίου υψώνει την σημαία της επανάστασης. Ακολουθεί η Σάμος με τον Λυκούργο Λογοθέτη και η Ικαρία. Τα νησιά ελευθερώνονται. Η Πάτμος, μαζί με την Ικαρία την Λέρο και την Κάλυμνο (τετράνησος) αποτελούν αντεπαρχία της Επαρχίας Σάμου.

Χαρακτηριστικό του πολιτισμού των συμπατριωτών μας είναι ότι τον τότε Αγά του νησιού, όχι μόνο δεν τον κακοποίησαν, αλλά τον μετέφεραν ασφαλή στο Τσεσμέ της Μ. Ασίας. Παρόμοια ήταν η συμπεριφορά των Ικαρίων προς τους Τούρκους αιχμαλώτους και κατά την επανάσταση του 1912. Όμως η περίοδος της ελευθερίας δεν έμελλε να διαρκέσει. Με το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 η μεγάλες δυνάμεις Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία επαναφέρουν τα νησιά του Αιγαίου στο προηγούμενο καθεστώς. Η Ελληνική κυβέρνηση αποσύρεται και οι κάτοικοι παραδίδονται στο έλεος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η επαναφορά στην Τουρκοκρατία γίνεται περί το 1834 και οι Ικάριοι μαζί με τους υπόλοιπους της τετρανήσου αποστέλλουν αντιπροσωπεία στην Κωνσταντινούπολη και το 1836 επιτυγχάνουν μερική αυτονομία. Η αυτονομία απετέλεσε εξαιρετική κατάκτηση, που άνοιξε τον δρόμο για την ευημερία του νησιού. Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι την ίδια περίοδο επεκτείνεται και εντατικοποιείται η καλλιέργεια των αμπελιών και η εκλεκτή Καριώτικη σταφίδα πουλιέται από τη Μασαλία έως τη Μαύρη Θάλασσα.

Περί τα τέλη του 19ου αιώνα καθιερώνεται και η καπνοκαλλιέργεια. Έτσι αναπτύσσονται το εμπόριο και η ναυτιλία, το βιοτικό επίπεδο βελτιώνεται και σημειώνεται έντονη εκπαιδευτική δραστηριότητα. Με την εκπνοή του 19ου αιώνα αρχίζει και η μετανάστευση στην Αμερική, από όπου έρχονται τα πρώτα εμβάσματα, και το 1905 ιδρύεται η «Ικαριακή Αδελφότης» της Αμερικής. Αρχές του 20ου αιώνα οι συνθήκες αλλάζουν επί το δυσμενέστερο, επιχειρείται αύξηση των φόρων, κατάργηση της καπνοκαλλιέργειας, τίθεται θέμα υποχρεωτικής σύνταξης των εγγράφων στα Τουρκικά, και εκδίδεται διαταγή για υποχρεωτική στράτευση των νέων στον Τούρκικο στρατό. Το 1907 εκλέγεται μουχτάρης Φαναρίου ο Ιατρός Ι. Μαλαχίας, που μαζί με τους άλλους Δημογέροντες αντιδρούν, και επιτυγχάνουν την ακύρωση της κατάργησης της καπνοκαλλιέργειας και πάγωμα στο θέμα της γλώσσας των εγγράφων. Το 1910 αλλάζει ο διοικητής, και ο νέος θέτει σχέδιο διάσπασης του Ικαριακού λαού υποσχόμενος την μεταφορά της έδρας της διοίκησης στον Εύδηλο.

Το σχέδιο όμως δεν βρίσκει ανταπόκριση. Η πίεση συνεχίζεται. Το Σεπτέμβριο του 1910 απαγορεύει την εκλογή Δημογέροντων και διορίζει δικούς του καταλύοντας καθεστώς αιώνων. Η αντίδραση είναι άμεση. Οι διορισμένοι δεν αναγνωρίζονται και οι πληρεξούσιοι των χωριών υποβάλλουν σχετικό υπόμνημα δια του πρεσβύτερου πληρεξουσίου Αναγνώστη Φωκιανού, ο οποίος μαζί με τον Γ. Καλύμνιο συλλαμβάνονται κατά την επίδοση και αποστέλλονται σιδηροδέσμιοι στον Α. Κήρυκο. Ταυτόχρονα αρχίζει και η στρατολογία. Οι στρατεύσιμοι συλλαμβάνονται αιφνιδιαστικά και αποστέλλονται στη Χίο. Οι Δημογέροντες αντιδρούν, και με συνεχή υπομνήματα προς την Χίο ζητούν από την Κεντρική Διοίκηση να υποδειχθεί προς τον Διοικητή της Ικαρίας η επαναφορά στην προτεραία τάξη (το τελευταίο έγγραφο είναι τον Απρίλιο του 1912). Το κλίμα λοιπόν της συνεχούς καταπίεσης με την ταυτόχρονη άνοδο του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου κάνουν την σκλαβιά αβάστακτη και ο πόθος της ελευθερίας φουντώνει. Η διεθνής συγκυρία γίνεται πιο ευνοϊκή. Ο Ιταλοτουρκικός πόλεμος το 1911, η κατάληψη της Ρόδου το 1912 από τους Ιταλούς που προσπαθούν να την εμφανίσουν σαν απελευθερωτική ενέργεια αλλάζουν τα γεωπολιτικά δεδομένα και καθιστούν πιο πιθανή αλλά και ρεαλιστική και πραγματοποιήσιμη την προσπάθεια για επανάσταση και απελευθέρωση της Ικαρίας.

Το απελευθερωτικό κίνημα εξαπλώνεται σε όλη την Ικαρία, οι Δημογέροντες επικοινωνούν με την Αθήνα για υπεύθυνη ενημέρωση. Η απάντηση είναι ενθαρρυντική με την προϋπόθεση να μην γίνει ανάμιξη του επίσημου κράτους. Ο Ι. Μαλαχίας συσκέπτεται με τους υπόλοιπους στη Βόρεια και Νότια Ικαρία και αποφασίζουν να κινηθούν για κατάληψη της Πρωτεύουσας την 9 Ιουλίου του 1912. Χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, γνωρίζουμε σήμερα, ότι από κακή συνεννόηση αυτό δεν έγινε, και ορίσθηκε νέα ημερομηνία η 17η Ιουλίου αρχίζοντας από την Περιφέρεια προς το Κέντρο. Την νύχτα της 16ης προς την 17η Ιουλίου γίνεται η κατάληψη των Φυλακίων Ραχών με επικεφαλής τον Παπά Κ. Κουλουλία και Ευδήλου με τους Χ. και Λ. Σπανούς και τους Πουλιανούς και πλήθος Καραβοσταμιωτών και όλοι από διάφορες κατευθύνσεις ξεκινούν για τον Α. Κήρυκο. Στο Χρυσόστομο σε ανταλλαγή πυροβολισμών μεταξύ των Τούρκων χωροφυλάκων και επαναστατών έπεσε νεκρός και ο Γεώργιος Σπανός και έτσι η ανατολή της ελευθερίας της Ικαρίας ποτίζεται με το αίμα ενός ηρωικού τέκνου της. Το βράδυ της ίδιας ημέρας ολοκληρώνεται και η κατάληψη του Α. Κηρύκου, και τα μεσάνυχτα χτυπούν χαρμόσυνα οι καμπάνες που μεταδίδουν την κατάλυση και της 2ης Τουρκοκρατίας. Για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας δεν γίνεται αυτόματη ένωση με την Ελλάδα, αλλά σε συνεννόηση με το Κέντρο προκρίνεται η λύση της αυτονομίας, μέχρι οι συνθήκες να επιτρέψουν χωρίς εμπλοκές την ένωση. Η Ικαρία ανακηρύσσεται ελεύθερη και ανεξάρτητη και ιδρύεται η «Ελεύθερη Πολιτεία Ικαρίας». Συστήνεται «Προσωρινή Διοίκηση» αποτελούμενη από εκπροσώπους και των τριών περιοχών του νησιού με πρόεδρο τον Γ. Μαλαχία. Στις 14 Αυγούστου του 1912 προσχωρούν οι Φούρνοι και οι Φύμαινα στην Ελεύθερη Πολιτεία, με εκπρόσωπο τον Δημήτριο Ορφανό.

Η ανεξαρτησία μέχρι την ενσωμάτωση με την Ελλάδα στις 04/11/1912 διαρκεί 110 ημέρες. Είναι όμως άξιο θαυμασμού το έργο που στο μικρό αυτό διάστημα επετελέσθη. Η προσωρινή διοίκηση οργανώνει την άμυνα του νησιού και αναθέτει αυθημερόν στις 17/07/1912 την αρχηγία στον Γ. Φουντούλη, λοχία στον πόλεμο του 1897. Οι Ικαριακές Κοινότητες του εξωτερικού αντιδρούν αμέσως και ενισχύουν την Ελεύθερη Πολιτεία. Η αδελφότητα της Αιγύπτου μισθώνει το ατμόπλοιο «Κλεοπάτρα» που απετέλεσε την ναυαρχίδα του στόλου, που αριθμεί μερικά ιστιοφόρα, και η αδελφότητα της Αμερικής αποστέλλει χρήματα για αγορά οπλισμού, και πολλοί Ικάριοι επανακάμπτουν για να υπηρετήσουν σαν εθελοντές στον Ικαριακό στρατό.

Οργανώνεται η Δικαστική εξουσία για την απρόσκοπτη απονομή της Δικαιοσύνης με πρόεδρο τον Χ. Παμφίλη, από τους πρωτεργάτες της επανάστασης, αντιπρόεδρο της Ικαριακής Κυβέρνησης εξαίρετο νομικό, συγγραφέα, αλλά και λαμπρό πατριώτη ο οποίος προΐσταται και συντονίζει τις εργασίες της επιτροπής που επιμελείται την δημιουργία του καταστατικού χάρτη, δηλαδή του Συντάγματος της Ελευθέρας Πολιτείας Ικαρίας. Η κυβέρνηση επίσης οργάνωσε τα οικονομικά του νεοσύστατου κράτους, ίδρυσε τελωνεία, εξέδωσε νόμισμα, οργάνωσε ταχυδρομείο με δικά της γραμματόσημα, φρόντισε την παιδεία, την εκκλησία, το εμπόριο και την ναυτιλία. Ο Καρέρ έγραψε και ο Ψάχος μελοποίησε τον Εθνικό Ύμνο της Ικαρίας. Αρχικά, η Ελευθέρα Πολιτεία λειτούργησε υποδειγματικά, αλλά οι τοπικιστικές αντιθέσεις παρ’ ολίγον να τορπιλίσουν και αυτήν ακόμα την ύπαρξή της.

Η ένωση με την Ελλάδα μετά από επανειλημμένες εκκλήσεις προς το Εθνικό Κέντρο έγινε την 4η Νοεμβρίου και υπήρξε επεισοδιακή, με αφορμή την έδρα της πρωτεύουσας του νησιού. Ο Ναύαρχος Π. Κουντουριώτης αποστέλλει το αντιτορπιλικό «Θύελλα» με πλοίαρχο τον Αλ. Βλαχόπουλο το οποίο φθάνει στον Εύδηλο το πρωί της 4ης Νοεμβρίου 1912, υψώνει την Ελληνική Σημαία και διαβάζει την προκήρυξη του Ναυάρχου για την κατάληψη της Ικαρίας. Αργά το μεσημέρι καταφθάνει στο αντιτορπιλικό και ο αντιπρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης Χ. Παμφίλης και μετά από αμοιβαίες εξηγήσεις το αντιτορπιλικό απέπλευσε από τον Εύδηλο και στις 8 μ.μ. εβρίσκετο στον Α. Κήρυκο όπου παρά το προχωρημένο της ώρας έγινε και εκεί η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας με τις δέουσες τιμές. Την επομένη έγινε μεγάλη εορτή, εκφωνήθηκε λόγος από τον Ι. Μαλαχία και από τον Σχολάρχη και Γραμματέα της Προσωρινής Κυβέρνησης Γ. Λομβαρδά, ο οποίος διάβασε και την προκήρυξη του Ναυάρχου Π. Κουντουριώτη. Οι εντάσεις γρήγορα ξεπεράστηκαν και όλοι μαζί ενωμένοι ξεκίνησαν την οικοδόμηση της καινούργιας τους ζωής. Σήμερα αυτά τα αναφέρουμε, όχι για να κάνουμε κριτική, αλλά για να διδαχθούμε από τα λάθη και τα σωστά του παρελθόντος.

Η Ικαρία ενσωματωμένη πια στο Ελληνικό Κράτος ένα ολόκληρο αιώνα,ακολούθησε την κοινή μοίρα του Ελληνισμού, στον αγώνα της ζωής στις εξάρσεις και στις τραγωδίες του. Θα πρέπει όμως να πούμε ότι η μητρική αγκαλιά δεν υπήρξε ιδιαίτερα ζεστή για την Ικαρία και αυτό φαίνεται από την έλλειψη έργων υποδομής που τώρα ακόμα μετά από ένα αιώνα ελευθερίας προσπαθούμε να δημιουργήσουμε.

Σήμερα που όλο το νησί είναι ένας Δήμος αγωνιζόμαστε, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, ίσως τις δυσκολότερες που υπήρξαν μέχρι σήμερα, να ξεπεράσουμε την παραμέληση που υπάρχει, να κρατήσουμε τις υπηρεσίες που είναι αναγκαίες για την επιβίωση των κατοίκων μας, να ξεκινήσουμε έργα υποδομής που θα φέρουν την ανάπτυξη στο νησί, να ξεφύγουμε από τους χωματόδρομους, που αποτελούν το 50% του οδικού δικτύου μας, να αναπτύξουμε τον τουρισμό, να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Οι τοπικισμοί που σε κρίσιμες για το νησί μας στιγμές μπαίνουν στην άκρη, για να εμφανιστούν πάλι, κάποιες φορές με ασήμαντες αφορμές, ξεπερνιούνται μόνο με την καθολική ανάπτυξη του νησιού μας. Ότι γίνεται σε οποιοδήποτε σημείο της Ικαρίας είναι για όλους μας. Όταν όλοι θα μπορούμε πάνω σε αυτόν τον ευλογημένο και καταπράσινο βράχο να ζούμε αξιοπρεπώς, θα απαλλαγούμε και από όλα τα δεινά του παρελθόντος και θα είμαστε για ακόμα μια φορά πραγματικά ελεύθεροι.

ikarian-hour.blogspot.gr

O ΜΑΜΑΛΑΚΗΣ ΣΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ!!

Ικαριωτικο γλέντι-Τσαμούρικος

"Το αλάτι της Γης" με το Ικαριώτικο Γλέντι

Ικαριωτικο γλέντι-Η συμπεθέρα

ΙΚΑΡΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Μαθήματα ελληνικής στην Αρέθουσα Ικαρίας

Το Ικαριακό Κέντρο βρίσκεται 1,5Km έξω από τον ορεινό οικισμό Αρέθουσα, σε μια απομονωμένη αγροτική τοποθεσία, σε υψόμετρο 300m, 3 km από την θάλασσα (45 λεπτά με τα πόδια).

Η θέα είναι μαγευτική και η επαφή με τη φύση άμεση αφού σε απόσταση 1,5 Km από τις εγκαταστάσεις μας δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά κατσίκια και εναλλαγή άγριας θαμνώδους βλάστησης (κουμαριές, σπάρτες κλπ), με μικρούς ελαιώνες και αμπέλια. Αρπακτικά (κυρίως γεράκια) ζουν στην περιοχή και πετούν πάνω από τον ξενώνα και τις εγκαταστάσεις του Κέντρου. Τα ξάστερα βράδια οι επισκέπτες μπορούν ακόμα να απολαύσουν την εικόνα του γαλαξία μας στον έναστρο ουρανό.

Οι εγκαταστάσεις μας ολοκληρώθηκαν το 2001 και περιλαμβάνουν αίθουσες σεμιναρίων, μικρή βιβλιοθήκη, κοινόχρηστη κουζίνα και γραφείο, σε ένα συγκρότημα 4 ανεξάρτητων κτιρίων που χτίστηκε με σεβασμό στην τοπική αρχιτεκτονική παράδοση. Επίσης , ένα μικρό ξενώνα με 6 ανεξάρτητα δίκλινα ή τρίκλινα δωμάτια (κάθε δωμάτιο διαθέτει ιδιαίτερο μπάνιο και γωνιά κουζίνας) καθώς και κοιτώνα 8 ατόμων.

Η πρόσβαση γίνεται από χωματόδρομο μέσω του χωριού Αρέθουσα (1,5Km) ή τον κεντρικό επαρχιακό δρόμο από το Καραβόσταμο (4Km). Στην Αρέθουσα, το Καραβόσταμο ή τον Εύδηλο (λιμάνι της βόρειας Ικαρίας, ~15′ με το αυτοκίνητο), υπάρχουν ταβέρνες για φαγητό και καταστήματα όπου μπορεί κανείς να προμηθευτεί τα αναγκαία. Η κοντινότερη παραλία (στο Καραβόσταμο) απέχει 50 λεπτά με τα πόδια, 10 λεπτά με το αυτοκίνητο.

ΑΡΕΘΟΥΣΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ.

Η τοπική ιστορία και η προφορική παράδοση της Αρέθουσας Ικαρίας, όπως και σε άλλες κοινότητες της ελληνικής περιφέρειας, είναι κατά ένα μεγάλο μέρος συνδεδεμένες με την εσωτερική και κυρίως την εξωτερική μετανάστευση των κατοίκων της, ένα μεγάλο μέρος των οποίων κατευθύνθηκε και εγκαταστάθηκε στην Αμερική, τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Στο τεύχος αυτό, φιλοξενούμε απομαγνητοφωνημένη, ιστορική αναδρομή του αείμνηστου Φίλιππα Πορτέλλου (Αύγουστος 2001), εκπαιδευτικού και επί σειρά ετών προέδρου της ομώνυμης τοπικής κοινότητας.
Στην παρούσα ιστορική αναδρομή, ο Φίλιππας Πορτέλλος αναφέρεται ονομαστικά στους πρωτοπόρους μετανάστες από την Αρέθουσα, στους δεσμούς και στη συμβολή τους στην γενέτειρα, χάρη στην κινητοποίηση και την συνδρομή των οποίων υλοποιήθηκαν τοπικά διάφορα έργα υποδομής.
Τα εν λόγω έργα ήταν η ύδρευση της κοινότητας, η ανέγερση των κτιρίων των δύο δημοτικών σχολείων, η δημιουργία καστανεώνα, αλλά και η χρηματοδότηση με τη διενέργεια εράνου στην Αμερική της ανέγερσης της Ενορίας της Αγίας Μαρίνας στη θέση της παλαιότερης εκκλησίας της Παναγίας της Μοσχιόνας, κινητοποίηση για την οποία έχουν διασωθεί σχετικά έγγραφα, για την οποία θα αφιερώσουμε ειδική έκδοση του παρόντος ψηφιακού περιοδικού.

Ένα από τα προβλήματα που απασχόλησαν την κοινωνία του τόπου μας, πριν από πολλά. χρόνια, ήτανε η μετανάστευση.

Πολλοί συγχωριανοί μας και συμπατριώτες μας ξεσηκώθηκαν τότε για την καινούργια πατρίδα που εγένετο, την Αμερική Πήγαιναν εκεί πέρα, βρίσκαν εργασία, δούλευαν, και μερικοί κάναν οικονομίες και δημιουργούσαν οικογένειες εδώ. Πολλοί, όμως, έμεναν πίσω εκεί για πολλά χρόνια και εκεί γεννήθηκαν και τα παιδιά τους

Τώρα, υπήρχαν λόγοι που ανάγκασαν τον κόσμο να φύγει από την πατρίδα του να πάει αλλού, και οι λόγοι ήτανε , για κείνον τον καιρό, πως δεν υπήρχαν εργασίες. Είναι η δική μας πατρίδα φτωχή πατρίδα, αλλά και οι κυβερνώντες εκείνων των εποχών δεν δώσανε σημασία μεγάλη να λύσουνε τα ζητήματα που είχαν σχέση με την ζωή και την ανάπτυξη του τόπου.

Στο νησί μας, αλλά και σε άλλα νησιά, ελάχιστες δουλειές είχαν ανοίξει εκείνο τον καιρό. Έτσι αυτοί που απασχολούνταν σε δουλειές ήσαν πολύ ελάχιστοι, και η προκοπή που κάνανε και αυτοί που εργαζότανε ήταν μικρή. Ο πολύς κόσμος έφευγε για την Αμερική.
Στην Αμερική δούλεψαν σκληρά. Δούλευαν από την ώρα που έβγαινε ο ήλιος μέχρι την ώρα που βασίλευε. Το μεροκάματο που παίρνανε για τις ώρες αυτές, όπως λέγανε πολλοί, ήτανε ένα δολάριο. Για δώδεκα ώρες, ένα δολάριο. Ορισμένοι και με το δολάριο κράτησαν. Κάνανε κάποιες οικονομίες.

Όσοι ήρθαν κάτω δημιούργησαν εδώ τις οικογένειες τους. Όσοι έμεινα εκεί, πάλι φτιάξανε το νοικοκυριό τους, μόρφωσαν τα παιδιά τους και έμειναν, βέβαια, σε ξένη πατρίδα

Το Υ/Κ "Μωραϊτης" και εν συνεχεία "Θεμιστοκλής" 1907 - 1924.
Το πρώτο ελληνικής ιδιοκτησίας νεότευκτο υπερωκεάνιο στη γραμμή Πειραιά - Νέας Υόρκης

Διαφημιστικές ταξιδιωτικές ρεκλάμες των ΗΠΑ των αρχών του 20ου αιώνα

Ποιοι συγχωριανοί μας μετανάστευσαν στις αρχές του 20ου αιώνα

Ποιοι είχανε φύγει από το χωριό μας τις πρώτες δεκαετίες του 1900;
Είχανε φύγει πάρα πολλοί. Θυμάμαι μερικά ονόματα. Να τα αναφέρομε, έτσι για την ιστορία, να τα θυμόμαστε για να διατηρηθεί η ιστορία του χωριού μας.
Σχεδόν από κάθε οικογένεια φύγαν και ένα και δύο.
Από τα ονόματα που θυμάμαι πως φύγαν, περίπου στις αρχές του αιώνα ή λίγο αργότερα, ήτανε πολλά άτομα.
Ήτανε ο Βρούτος ο Βασίλης, ο Τριπόδης ο Γιάννης, ο Τριπόδης ο Αλέξανδρος, ο Τριπόδης ο Μανώλης – έφυγε και αυτός για λίγο. Έπειτα, ο Τριπόδης ο Σταμάτης,, ο Τριπόδης ο Γιάννης – αδέλφια αυτοί οι τελευταίοι. Ακόμα, ο Τριπόδης ο Νικήτας, ο Τριπόδης ο Αποστόλης, ο Παριανός ο Μενέλαος,, που μετά την Αμερική πήγε αργότερα στην Αυστραλία, καθώς και ο Παριανός ο Θεοφάνης και ο Δημοσθένης – αυτοί φύγανε για την Αμερική περίπου στο 1910, όλοι αυτοί που μνημονεύσαμε παραπάνω.
Ο πιο παλιός, απ` αυτούς που έφυγαν, ήταν ο Ατσιδαύτης ο Δημήτρης, ο οποίος φαίνεται πως έφυγε τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα, γύρω στο 1885, εκεί πέρα. Αυτός εκεί πέρα έμαθε τη γλώσσα και προχώρησε. Και κάποτε, όταν οι Ικάριοι της Αμερικής συνήλθανε και δημιουργήσανε την πρώτη ένωση τους, την Πανικαριακή Αδελφότητα για να συζητούν και να λύνουν τα προβλήματα τους και να βοηθούν την Ικαρία, εκλέχθηκε το 1910 Σύμβουλος και το 1915 Πρόεδρος της Πανικαριακής Αδελφότητας, που ονομάζετο τότε «Άρτεμις». Τότε, υπήρχανε δύο σωματεία. Το ένα ήτανε η «Άρτεμις» και το άλλο η Πανικαριακή Αδελφότης, αλλά η «Άρτεμις» δεν έζησε πολλά χρόνια.
Στην συνέχεια, από αυτούς που έφυγαν, έχουμε τον Χριστόδουλο τον Τριπόδη, τον Ζαχαρία τον Κατσά, έχομε τον Φώτη τον Κατσά, τον Δημήτρη τον Καβουριάρη, τον Νικόλα τον Καβουριάρη, τον Γιάννη τον Καβουριάρη του Μιχάλη, και τον Νικόλα του Καβουριάρη του Μιχάλη. Επίσης, έχομε τον Ευθύμιο τον Καβουριάρη – αδελφό του Νικόλα και του Δημήτρη. Έχομε, επίσης, τους Τσαπαλιαραίους: τον Βασίλη και τον Χαράλαμπο που μετανάστευσαν στην Αμερική. Επίσης τον αδελφό τους τον Γιάννη τον Τσαπαλιάρη, που εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και αργότερα τον αδελφό τους τον Σπύρο τον Τσαπαλιάρη που μετανάστευσε στην Αυστραλία. γύρω στο 1923.
Εκτός από αυτούς που ήδη αναφέραμε έχομε τους Βασιλαράτους. Έχομε τον Χριστόδουλο και τον Γιάννη που ήτανε πρώτοι, και έπειτα έχομε τα παιδιά του Κωνσταντή, τον Αντώνη και τον Γιώργη, που φύγανε από μικρά παιδιά και εγκαταστάθηκαν εκεί στην Αμερική και ούτε ξαναγύρισαν πίσω.
Επίσης, φύγανε και εγκαταστάθηκαν στην Αμερική ο Καβουριάρης ο Ηλίας και ο αδελφός του ο Χαράλαμπος. Αυτοί μείνανε πολλά χρόνια εκεί στην Βερόνα. Αργότερα, οι Καβουριαράτοι αυτοί, ο Ηλίας και ο Χαρίλαος και μερικοί ακόμα, όπως ο Κώστας ο Πορτέλλος του
Μανώλη εγκαταστάθηκαν για χρόνια πολλά στο West Virginia. Εκεί, άνοιξαν δουλειές, εργάσθηκαν και εκεί ζήσαν για πολλά χρόνια. Μάλιστα, ο Χαρίλαος ήρθε κάνα δυο φορές,, ενώ ο Ηλίας δεν ήρθε ποτέ. Είχανε φύγει και αυτοί από την πατρίδα μας σχεδόν στις αρχές του αιώνα, του 20ου αιώνα, ήτανε και αυτοί από τους πιο παλιούς μετανάστες μας.
Στην Αμερική, μετανάστευσε ο Κυριάκος ο Κράτσας και μάλιστα αυτός σκοτώθηκε σ` ένα εργοστάσιο που δούλευε και έχει αφήσει και οικογένεια εκεί. Επίσης, είχε μεταναστεύσει και ο Κράτσας ο Γιάννης. Έφυγε και αυτός, αλλά για λίγο, αλλά αυτός πήγε στην Αργεντινή. Πως πήγε εκεί δεν ξέρομε, δεν θυμάμαι να πω τον λόγο.
Εκτός από αυτούς, είναι έπειτα ο Αρκούδης ο Γιάννης – χρόνια εκεί στην Αμερική. Επίσης, ο αδελφός του, ο Αρκούδης ο Παναγιώτης, η αδελφή τους η Αναστασία, που πήρε σύζυγο τον Χωριάτη τον Στέλιο. Επίσης, στην Αμερική εγκαταστάθηκε ο Χωριάτης ο Στέλιος. Είναι παλιός φυγάς από την Ικαρία – στις αρχές του αιώνα και αυτός. Αυτός εγκαταστάθηκε στο Σικάγο κι έπειτα μετακόμισε μαζί με τα παιδιά του και τους γαμπρούς του στην Καλιφόρνια, εκεί απέθανε.
Άλλοι που μετανάστευσαν από το χωριό μας, την ίδια περίπου περίοδο είναι επίσης ο Δημήτρης και ο Σταμάτης Κατσάς, περίπου στο 1914 μέχρι το 1915 και οι Βρουτάτοι, όπως είπαμε, ο Παναγιώτης και ο Βασίλης. Ο Κράτσας ο Μανώλης και αυτός έφυγε για λίγο καιρό από την Ικαρία. Επίσης στην Αμερική πήγαν ο Κώστας Πορτέλλος, του Νικολάου, ο Φώτης ο Πορτέλλος Του Εμμανουήλ, και οι Ταπαλιαράτοι, που τους έχομε ξαναπεί πιο πάνω.
Στην Αμερική πήγαν ακόμα, ο Μιχάλης ο Πάστης,, ο Γιάννης ο Κούβαρης ο δάσκαλος,, επίσης, ο άλλος Γιάννης, ο Κούβαρης, καθώς επίσης, ο Τσούνος ο Ανδρέας που έμεινε πολλά χρόνια στην Αμερική. Ακόμα, ο Νικόλας ο Παριανός και ο Δημήτρης ο Παριανός – αυτοί έμειναν στο Σικάγο. Επίσης ο Τσέρος ο Γιάννης και ο αδελφός του ο Χριστόδουλος, και ακόμα, ο Φώτης ο Τσούνος, πέρασε και αυτός από εκεί. Έμεινε κάμποσο διάστημα και μετά γύρισε.

Η συμπαράσταση και τα έργα των αποδήμων συμπατριωτών μας για το νησί μας

Τώρα, θέλω να προσθέσω κάτι: οι άνθρωποι αυτοί που έφυγαν κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες, εκεί που πήγαν δεν έπαψαν να ενδιαφέρονται για τον τόπο μας. Δεν έπαψαν να ενδιαφέρονται για την ιδιαίτερη πατρίδα τους και
έκαναν διάφορες ενώσεις για να μπορούν να συμπαραστέκονται και να βοηθούν ως κοινότητα των αλλοδαπών και υπήρχε από τα παλιά χρόνια η Πανικαριακή Αδελφότητα. Οι σκοποί της Αδελφότητας ήταν ιεροί. Έκαναν εράνους για φιλανθρωπικά και άλλα έργα, όπως για το λιμάνι του Ευδήλου, για το οποίο, όπως προκύπτει και από έντυπο που είχε κυκλοφορήσει με τον χάρτη της Ικαρίας και τα ονόματα των δωρητών, είχε διενεργηθεί ειδικός έρανος το 1925. Βοήθησαν ακόμα να γίνει το Γυμνάσιο της Ικαρίας και το Νοσοκομείο της Ικαρίας, καθώς και το Γηροκομείο της Ικαρίας.
Βοήθησαν επίσης και για άλλα έργα, όποτε τους ζητήθηκε οι συνδρομή τους, ήταν πάντα πρόθυμοι για έργα, για δρόμους, για λιμάνια, για νερά, για υδραγωγεία, όπως στο δικό μας εδώ υδραγωγείο της Κοινότητας

Το ξεκίνημα του υδραγωγείου μας στην Αρέθουσα ήτανε με 1500 δολάρια που είχανε στείλει οι απόδημοι και το είχαμε ζητήσει εμείς σαν Κοινότητα, όταν βρισκόμαστε στην δεύτερη τετραετία μετά την Δικτατορία του Μεταξά. Για το υδραγωγείο οι συμπατριώτες μας του εξωτερικού πρωτοστάτησαν πολύ. Όλοι οι συγχωριανοί κατέβαλαν τον οβολό τους, φιλότιμα και τα χρήματα που
τα πήραμε από το χέρι του μακαρίτη του Αριστοτέλη του Τριπόδη, ο οποίος ήτανε και αυτός μετανάστης από τους πρώτους και από κει άρχισε η πρώτη εργασία. Με την προσφορά τους αυτή είχαμε κάτι να κινηθούμε. Έπειτα, μας βοήθησε η Νομαρχία. Βοήθησαν και οι χωριανοί, όλοι με προσωπική εργασία και λοιπά και λοιπά και έτσι κατορθώσαμε με ομόνοια και αγάπη να ολοκληρώσουμε αυτό το έργο, που ήταν παράδειγμα για όλες τα κοινότητες, τις τριγύρω κοινότητες της Ικαρίας.
Επίσης, οι απόδημοι βοηθούσανε και για τους αρρώστους. Αν μάθαιναν πως ένας ήταν πολύ άρρωστος και είχε ανάγκη ιατρικής περίθαλψης βοηθούσαν και εκεί με όλες τους τις δυνάμεις.
Οι περισσότεροι συμπατριώτες μας που πήγαν στην Αμερική ή στην Αυστραλία και έμεινα εκεί δημιούργησαν ωραίες οικογένειες. Οικογένειες που κράτησαν τα νήματα των γονιών τους. Τίμιοι στην δουλειά τους, καλοί οικογενειάρχες και χρήσιμοι για τον εαυτό τους και την κοινωνία.
Σ` αυτό το σημείο, η προσφορά τους ήταν μεγάλη, όπως του Νικήτα του Τριπόδη, που εκτός από την προσφορά που έδινε στα διάφορα έργα, πρόσφερε ουσιαστικά και για την ανέγερση του καινούργιου σχολείου μας προσφέροντας μαζί με την γυναίκα του το ποσόν της αγοράς του οικοπέδου που χτίστηκε το σχολείο. Ήταν για την εποχήεκείνη μεγάλη δωρεά, σοβαρή δωρεά, γι` αυτό και πάντα ευχόμαστε σε μνημόσυνα να αναπαυθούν οι ψυχές και του Νικήτα και της συζύγου του της Αλεξάνδρας, που ήτανε ευεργέτες του τόπου μας.

Τώρα που πέρασαν τόσα χρόνια, γνωρίσαμε πολλούς από τους απογόνους των αποδήμων μας και οι απόγονοι τους εξακολουθούν να μένουν πιστοί στην ιστορία τους. Είναι οργανωμένοι στα διάφορα σωματεία της Πανικαριακής Αδελφότητας και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και στους αποδήμους που μένουν εκεί στην Αμερική για διάφορες ανάγκες τους, αλλά και σε μας που μείναμε στην Ικαρία, όπως είπα για παράδειγμα για σχολεία, για λιμάνια, για γυμνάσια και ένα σωρό άλλα έργα που φέρουν βαθιά τη σφραγίδα τους σε όλη την ιστορία του νησιού μας.
Αυτά για τους μετανάστες μας,. Θα `θελα και πολλά άλλα να πω για τη ζωή του καθενός, αλλά δεν κρίνω πως είναι σκόπιμο να απασχοληθούμε περισσότερο για σήμερα. Οπότε παρουσιασθεί η ευκαιρία και θυμηθώ τίποτα παραλείψεις θα τις συμπληρώσουμε Με την ευκαιρία αυτή, θέλω πάντως να απευθυνθώ σε σας τους νέους να εργαστείτε και σεις με όλες σας τις δυνάμεις, να προσφέρετε ότι μπορείτε και να είστε σίγουροι ότι η εργασία σας θα καρποφορήσει και θα βρει αντανάκλαση και σε μας που είμαστε μεγάλης ηλικίας και σε όλο τον τόπο μας.
Με αυτά σας χαιρετώ και εύχομαι να προχωρήσετε απρόσκοπτα και να προσφέρετε ότι μπορείτε στον τόπο μας. Εύχομαι καλή πρόοδο και όλα μπροστά σας να γίνουν εύκολα.

«Αρέθουσα Post»,

Έκδοση: Βασίλης Τσαπαλιάρης. Οδησσού 18, Αθήνα11525. Ε-Mail: btsap@otenet.g
http://btsapway.blogspot.gr

Τα πανηγύρια της Ικαρίας: Καλοκαιρινή έκσταση!

Τα τρία μεγάλα ψέματα των Ικαριωτών είναι τα εξής: πρώτον, «σήμερα, δε θα πιω», δεύτερον, «αύριο φεύγω» (απ' το νησί) και τρίτον, «άρτω», που σημαίνει «θα 'ρθω».

Αυτά αποδεικνύουν πως οι Ικαριώτες δεν έχουν και την καλύτερη σχέση με το χρόνο. Λένε πως, αν ρωτήσεις έναν Ικαριώτη «αν έχει ώρα», πιθανότατα οι απαντήσεις που θα λάβεις είναι από το «γιατί, χάπι παίρνεις;» μέχρι το «όχι, τώρα ήρθα».

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΓΙΑ

Η ώρα είναι περίπου μία το μεσημέρι και έπειτα από μια απολαυστική διαδρομή από τον Αρμενιστή, χωριό στο βόρειο τμήμα της Ικαρίας, φτάνουμε στην άγρια πλαγιά του βουνού λίγο μετά τον Χριστό Ραχών, όπου βρίσκεται το μικρό ξωκλήσι του Αγ. Ισιδώρου. Τα τραπέζια, τοποθετημένα στη βεράντα του ξωκλησιού κάτω από αυτοσχέδιες τέντες, είναι ήδη γεμάτα. Το γλέντι αρχίζει αμέσως μετά την πανηγυρική Θεία Λειτουργία, ενώ οι ντόπιοι και όσοι από τους «ξένους» έχουν ξανάρθει γνωρίζουν πως ο χώρος είναι μικρός και σπεύδουν από νωρίς να προλάβουν να πιάσουν θέση για την παρέα τους.

Η ορχήστρα προθερμαίνεται με ρεμπέτικα και λαϊκά υπό τη συνοδεία μπουζουκιού. Ο μεγάλος πρωταγωνιστής, το βιολί, δεν έχει κάνει ακόμα την εμφάνισή του, αλλά μάλλον σκόπιμα, απ' ό,τι κατάλαβα αργότερα. Με μια δοξαριά ο μαέστρος μπορεί να γεμίσει τη μικρή πίστα που βρίσκεται μπροστά του και έτσι δίνει λίγο χρόνο στους πανηγυριώτες να απολαύσουν το φαγητό τους.

ΒΡΑΣΤΟ, ΨΗΤΟ ΚΑΙ ΠΡΑΜΝΙΟΣ ΧΟΡΟΣ

Πλάι στην ορχήστρα έχει στηθεί η κουζίνα όπου οι νοικοκυρές του νησιού κόβουν τις σαλάτες, τις πατάτες και το ζυμωτό ψωμί. Ψητό τυλιγμένο σε λαδόκολλες καταφτάνει μέσα σε μεγάλα τελάρα, ενώ σε ένα μεγάλο καζάνι ετοιμάζουν τις τηγανιές. Μπροστά στην κουζίνα σχηματίζεται ουρά και οι παραγγελίες παίρνουν φωτιά. Βραστό, ψητό, κρασί αλλά και επιδόρπιο: καρυδόπιτα, μπακλαβάς και κανταΐφι. Οι δίσκοι πηγαινοέρχονται ενώ ο ντόπιος οίνος ρέει άφθονος παντού. Οι περισσότεροι έχουν έρθει εφοδιασμένοι με το δικό τους κρασί και τα κεράσματα είναι επιβεβλημένα.

Τα έσοδα από το φαγοπότι αλλά και τη λαχειοφόρο που θα ακολουθήσει θα τα διαθέσει ο διοργανωτής πολιτιστικός σύλλογος σε κοινωφελείς και κοινωνικούς σκοπούς.

ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΙΚΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ

Και αφού η ώρα έχει φτάσει τρεις και όλοι σχεδόν έχουν «αποφάει», το βιολί παίρνει τη θέση του μπουζουκιού και ακούγεται η πρώτη δοξαριά. Μέσα σε δευτερόλεπτα η πίστα γεμίζει. Οι χορευτές αγκαλιάζουν ο ένας τον άλλον σφιχτά στους ώμους και χτυπούν αργά και βαριά τα πόδια στο έδαφος. Είναι η ώρα του ικαριώτικου, του χορού με τον οποίο εκστασιάζονται ντόπιοι και «ξένοι». Καθαρά οργανικός χορός, χωρίς στίχους, με οκτώ βήματα και πολλές παραλλαγές.

Ο βιολιτζής αυτοσχεδιάζει εναλλάσσοντας έντονους και χαλαρούς ρυθμικούς σκοπούς, δίνοντας το χρόνο σε όλους να οδηγήσουν το χορό και να κάνουν τη φιγούρα τους. Ολοι είναι όρθιοι, δεν υπάρχουν θεατές. Ακόμα και αυτοί που δεν θεωρούνται χορευταράδες σηκώνονται να ρίξουν μια στροφή. Σε παρασέρνει η δίνη των ξέφρενων χορευτών. Δεν χρειάζεται καν να ξέρεις τα βήματα, απλώς ακολουθείς με τα μάτια κλειστά και τα πόδια αφημένα στο ρυθμό του βιολιού.

Οπως λέει και ο Σταύρος, ντόπιος που ζει τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα, «όταν παίζει ο ικαριώτης κλείνω τα μάτια, ανοίγω τα αυτιά και τα πόδια ακολουθούν από μόνα τους το χορό». Οι Ικαριώτες είναι πρόθυμοι να σου δείξουν τα βήματα, αλλά εύκολα διακρίνει ακόμη και ο άπειρος τον Ικαριώτη χορευτή από τον «ξένο». Αλλωστε, μετά τα δέκα πρώτα λεπτά, μια και ένας ικαριώτικος μπορεί να διαρκέσει έως και μία ώρα, ένας-ένας οι «ξένοι» παραιτούνται και στον κύκλο παραμένουν οι ντόπιοι.

Μόλις τελειώσει ο ικαριώτικος, ακολουθεί μια έκπληξη. Τη σκυτάλη παίρνουν ρυθμικά βαλσάκια και τανγκό. Ζευγάρια κάθε ηλικίας πιάνονται από τη μέση και οι καβαλιέροι οδηγούν με ανάλαφρα βήματα. Το ρεπερτόριο συνεχίζεται με μπάλους και συρτό ώσπου να έρθει η στιγμή για τον επόμενο ικαριώτικο.

ΟΤΑΝ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΥΣ «ΓΚΡΟΥΒΑΛΟΥΣ»

Η ώρα περνάει ευχάριστα και στα διάφορα πηγαδάκια οι ιστορίες και τα χωρατά δίνουν και παίρνουν. Οι πιο μεγάλοι σε ηλικία μιλούν για τις νεράιδες και τα ξωτικά του νησιού που κάποτε, σαν ήταν νέοι, συνάντησαν σε κάποια ρεματιά ή κάποιο βράδυ μέσα στο δάσος. Οι νεότεροι διηγούνται ιστορίες της καθημερινότητας του νησιού που απλώς σε κάνουν να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια!

Ενας ιδιαίτερος πανηγυριώτης κυκλοφορεί ανάμεσα στα τραπέζια και αστειεύεται με όλους τους παρευρισκομένους, ντόπιους και μη, ακόμα και με τους λιγοστούς «γκρούβαλους» του πανηγυριού (βλέπε γλωσσάρι). Είναι ο Ηλίας (κατά κόσμον Λου). Ενας ψηλός μεσήλικας, με λιγοστά μαλλιά πλεγμένα σε βοστρύχους, μακριά γένια ράστα και χαρούμενο βλέμμα. «Εδώ είναι όλοι φίλοι μου», μας λέει με καμάρι. «Τους αγαπώ και μ' αγαπούν κι αυτοί. Εχω φίλους από παντού, όποιος ξανάρχεται στο νησί, μ' αναζητά!»

ΣΟΥΡΟΥΠΟ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΣΙΔΩΡΟ

Ο ήλιος αρχίζει να πέφτει και το κέφι καλά κρατεί. Το ηλιοβασίλεμα από την πλαγιά χαρίζει το χρώμα του στη γιορτινή ατμόσφαιρα. Καθώς οι ακτίνες του αιγαιοπελαγίτικου ήλιου ξεγλιστρούν μέσα απ' τα βράχια και χάνονται στη θάλασσα, οι πολύχρωμες λάμπες που είναι κρεμασμένες στα κλαδιά των δέντρων πάνω από τα τραπέζια σιγά-σιγά ανάβουν. Ενα γλυκό αεράκι κάνει αισθητή την παρουσία του μαζί με μερικά γκρίζα σύννεφα. Θορυβούμαι. Λες να βρέξει; «Μα τι κι αν βρέξει; Πέρσι της Παναγίας που έβρεξε, περάσαμε καλύτερα! Γιατί τα 'χουμε νομίζεις τα νάιλον; Μόνο για να τα στρώνουμε στα τραπέζια; Μ' αυτά θα κουκουλωθούμε και θα χορεύουμε μέχρι το πρωί», μου λέει γελώντας ο Σταύρος.

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΔΩΔΕΚΑ ΤΟ ΔΟΞΑΡΙ ΠΑΙΡΝΕΙ ΦΩΤΙΑ

Τα μεσάνυχτα περνούν και όλοι συνεχίζουν να διασκεδάζουν. Ακόμα και οι γηραιότεροι στις παρέες δεν έχουν καμία διάθεση να αποχωρήσουν, αλλά κρατούν τις δυνάμεις τους για τον επόμενο ικαριώτικο. Ισως αυτό να είναι τελικά το μυστικό της μακροζωίας των κατοίκων του νησιού: κρασί, κέφι και χορός. Ζήσε τη ζωή σου χωρίς άγχος. Οι Ικαριώτες περηφανεύονται ότι περιφρονούν το χρήμα. Ανοίγουν τα μαγαζιά τους το μεσημέρι και τα κλείνουν όποτε «αποκάμουν», μπορεί και τα χαράματα.

ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΑΡΙΑΣ

Το νησί έχει ίσως τα περισσότερα πανηγύρια από κάθε άλλο μέρος της Ελλάδας, αν το πάρεις αναλογικά με την έκτασή του. Οπου υπάρχει εκκλησία, μεγάλη ή μικρή, στο βουνό ή στη θάλασσα, χειμώνα ή καλοκαίρι, ο άγιος ή η αγία της εκκλησιάς γιορτάζεται με δόξα και τιμή. Αλλά ακόμα και τις ημέρες που δεν γίνεται κάποιο πανηγύρι, όλο και κάποια χοροεσπερίδα διοργανώνεται ή κάποιο τριήμερο γλέντι στήνεται σε κάποιο σπίτι. Οι Ικαριώτες δεν χάνουν την ευκαιρία να μαζευτούν όλοι μαζί και να πιουν, να αστειευτούν και να χορέψουν. Κι αυτό γιατί είναι μεγάλοι «ζευκαλήδες», όπως λένε και οι ίδιοι.

ΜΙΚΡΟ ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΟ ΓΛΩΣΣΑΡΙ

γκρούβαλος = όρος για τον τουρίστα που κατασκηνώνει για μήνες στη Νικαριά, κάνει επιδρομή στα φαγητά που υπάρχουν στα τραπέζια στα πανηγύρια όταν ο υπόλοιπος κόσμος χορεύει, ενώ συνηθίζει να χοροπηδά σε ρέιβ ρυθμούς κατά τη διάρκεια του ικαριώτικου
ξένος = κάθε επισκέπτης στο νησί, Ελληνας ή μη, που όμως δεν ανήκει στην κατηγορία των «γκρούβαλων» και γι' αυτό μπορεί να απολαύσει απλόχερα την ικαριώτικη φιλοξενία
ζευκαλής = ο γλεντζές, ο χορευταράς
χορατέβγω = αστειεύομαι
αντρακουρέβγομαι = στήνω καβγά
άναβ-κάταβα = πάνω-κάτω
«που να 'χεις ανάγκασμα» = «που να βρεθείς σε ανάγκη», τοπική κατάρα με βαρύνουσα σημασία, καθώς οι Ικαριώτες ποτέ δεν κάνουν κάτι γιατί πρέπει, μόνο επειδή θέλουν να το κάνουνπαραβάτης= χαϊδευτικό του... μη λογικού
ξανοίγω = νοιάζομαι για κάποιον, τον βοηθώ σε κάτι

http://trans.kathimerini.gr

Ικαριώτικα πανηγύρια

Ένας από τους λόγους που όλο και περισσότεροι σκακιστές (κυρίως οι συνοδοί τους!) επιλέγουν κάθε καλοκαίρι την Ικαρία είναι και τα ξακουστά πανηγύρια της. Φέτος, όσοι έλθουν στο Σκακιστικό Φεστιβάλ "Ίκαρος" θα έχουν την ευκαιρία να γλεντήσουν στο μεγάλο πανηγύρι του Αγίου Κηρύκου, στις 17 Ιουλίου, στο πλαίσιο των εορτών για την Απελευθέρωση της Ικαρίας. Θα είναι ελεύθερη ημέρα από αγώνες (το πρωί θα διεξαχθεί το Ομαδικό Μεσογειακό Ράπιντ), οπότε από το απόγευμα μέχρι την άλλη ημέρα το πρωί(!) θα μπορούν να συμμετέχουν στο γλέντι. Την ίδια μέρα πραγματοποιείται και το παραδοσιακό πανηγύρι στο χωριό Αρέθουσα.

Η ημερομηνία παραμονής τους στο νησί συμπίπτει και με τα πανηγύρια του Προφήτη Ηλία που γίνονται στις 20 Ιουλίου στο Γλαρέδο, στο Μηλιοπό, στα Κοσσοίκια στην Πηγή, στις Καρές, στον Προφήτη Ηλία και στους Βρακάδες

Όπως αναφέρει ο Δήμος Αγίου Κηρήκου "Τα Ικαριώτικα πανηγύρια είναι ονομαστά και όποιος έχει συμμετάσχει σε ένα από τα πολλά που γίνονται όλο το χρόνο και κυρίως το καλοκαίρι δεν το ξεχνά ποτέ. Η διοργάνωση γίνεται από συλλόγους του νησιού, με εθελοντική εργασία και με καθοριστική συμμετοχή της νεολαίας, κάτι που εξασφαλίζει την αυθεντικότητα και τη μαζική συμμετοχή αλλά και τη χρηματοδότηση κοινωφελών έργων. Η καθολική συμμετοχή περιλαμβάνει και τους επισκέπτες, ενώ ο Ικαριώτικος χορός δεν επιτρέπει σε κανένα να κάθεται. Το περίφημο κρασί του νησιού ρέει άφθονο και πέρα από το χορό, τα πειράγματα, τα παιγνίδια και οι σάτιρες είναι στην ημερήσια διάταξη. Συνήθως αρχίζουν τη μία μέρα και συνεχίζουν μέχρι και την επόμενη".

Πιο κατάλληλο να μας ενημερώσει για τα Ικαριώτικα πανηγύρια είναι το σάιτ http://www.nikaria.gr/, από όπου αναδημοσιεύουμε το κατατοπιστικό κείμενο και τις όμορφες φωτογραφίες.

Πολλοί έχουν ακούσει για τα περίφημα πανηγύρια της Ικαρίας. Αυτό όμως που δεν είναι γνωστό, πολλές φορές μάλιστα δεν γίνεται καν αντιληπτό από όσους επισκέπτονται το νησί το καλοκαίρι και κάνουν «πανηγυρι-άδες» από χωριό σε χωριό, είναι ότι αυτές οι γιορτές διοργανώνονται από Συλλόγους εθελοντών που έχουν –παρακαλώ- μορφή«σωματείου»!

Μετεξέλιξη των παλιών εκκλησιαστικών επιτροπών, αυτοί οι Σύλλογοι («Εξωραϊστικοί-Εκπολιτιστικοί») ιδρύθηκαν με Νομαρχιακή απόφαση στη δεκαετία του 1960 με σκοπό να υποβοηθούν ηθικά και οικονομικά τις πάμφτωχες τότε μικρές Κοινότητες του νησιού. Πράγματι ο τρόπος οργάνωσης και η ιδιαίτερη φυσιογνωμία που διατηρούν μέχρι σήμερα τα περιώνυμα για την εορταστική τους ατμόσφαιρα πανηγύρια της Ικαρίας, χρονολογούνται από εκείνη την μεταπολεμική περίοδο της μεγάλης απομόνωσης και οικονομικής καθυστέρησης του νησιού. Αν και χωρίς πόρους, ούτε κρατική υποστήριξη, οι Ικαριώτες «δεν το έβαλαν κάτω». Στράφηκαν στους πολυάριθμους συγγενείς και φίλους τους και μετέτρεψαν τα πανηγύρια τους από απλές κοινοβιακές γιορτές που ήταν άλλοτε, σε μέσο χρηματοδότησης για να κατασκευάζουν μόνοι τους τα διάφορα μικρά έργα που είχε ανάγκη το κάθε χωριό (π.χ. αγροτικοί δρόμοι, υδραγωγεία, πλατείες, λιμανάκια). Κηρύσσονταν τότε «γενική επιστράτευση»: οι μόνιμοι κάτοικοι παρατούσαν τις δουλειές τους και πρόσφεραν εθελοντική εργασία, οι μετανάστες προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να βρίσκονται στο χωριό τους τις μέρες του πανηγυριού, ακόμα και οι Άγιοι συμμετείχαν δεχόμενοι ευχαρίστως να αλλάζουν τις γιορτές τους για να συμπίπτουν όλες μαζί στους μήνες του καλοκαιριού!

Όμως ο πιο σπουδαίος παράγοντας για την επιτυχία ενός Καριώτικου πανηγυριού ήταν και είναι πάντα ακόμα «να υπάρχει κέφι», το πανηγύρι «ν’ ακουστεί», «να έχει καλή φήμη». Σ’ αυτό σπουδαίο ρόλο παίζει η ποιότητα του κρασιού και του φαγητού, κυρίως όμως οι επιδόσεις της ορχήστρας και οι ικανότητες των χορευτών -αυτοί τελευταία χρόνια στην πλειοψηφία τους είναι νέοι 20-30 χρονών! Χορεύουν όλοι μαζί γέροι, νέοι και παιδιά επί ώρες, συνεπαρμένοι από τον ιδιαίτερο χορό του νησιού τον«Ικαριώτικο», ένα ζωηρό χορό με πολλές παραλλαγές που πρόσφατα έχει γίνει ακόμα πιο ζωηρός και συναρπαστικός καθώς οι σημερινοί οργανοπαίκτες τον έχουν προσαρμόσει στις απαιτήσεις του νεανικού κοινού. Ευτυχώς κι οι μουσικοί οι ίδιοι είναι νέοι, αλλιώς θα ήταν αδύνατον ν’ αντέξουν την ένταση και τη μεγάλη διάρκεια –με μια λέξη, «τη τρέλα του Καριώτικου πανηγυριού».

Στο τέλος αργά το επόμενο πρωί όλοι φεύγουν κατάκοποι, μεθυσμένοι απ’ το κρασί και το βιολί. Ο ήλιος έχει αρχίσει να καίει δυνατά και η ορχήστρα μαζεύει τα όργανα.

Τότε οι γεροντότεροι του Συλλόγου κάθονται και συμμαζεύουν, κάνοντας τον απολογισμό του πανηγυριού.«Βγήκε το πανηγύρι;», όλοι ρωτούν.

«Εντάξει πήγε. »

«Σιγά-σιγά. Του χρόνου πάλι εδώ με το καλό. Αρκεί να υπάρχει υγεία και ειρήνη στον κόσμο».

Πανηγύρια δήμου Ευδήλου

05 Μαίου Κάμπος

21 Μαίου Αυλάκι

Ιούνιος Αγ. Πάντων Δρούτσουλας

29 Ιουνίου Πλατάνι

01 Ιουλίου Καραβόσταμο

17 Ιουλίου Αρέθουσα

20 Ιουλίου Κοσσοίκια και Πηγή

26 Ιουλίου Πετροπούλι και Καραβόσταμο

27 Ιουλίου Φείδως (Αυλάκι)

Αύγουστος Εύδηλος, Μαγγανίτης

6 Αυγούστου Φραντάτο και Δάφνη

10 Αυγούστου Στελί

15 Αυγούστου Ακαμάτρα και Καραβόσταμο

27 Αυγούστου Μάραθο

Πανηγύρια Δήμου Ραχών

10 Φεβρουαρίου Κάλαμος

23 Φεβρουαρίου Αγ. Πολύκαρπος

25 Μαρτίου Μαυριανού

23 Απριλίου Αμάλου

14 Μαίου Αγ. Ισιδώρου

Μάιος Αρμενιστή

Μάιος Καστανιές (Τραγοστάσι)

Ιούνιος Τραπάλου

24 Ιουνίου Αγ. Ιωάννη (Χριστού Ραχών)

30 Ιουνίου Πέζι

1 Ιουλίου Μανδριά

20 Ιουλίου Καρές – Προφήτη Ηλία – Βρακάδες

26 Ιουλίου Καρκιναγρίου

27 Ιουλίου Αγ. Παντελεήμονα

6 Αυγούστου Κάλαμος – Χριστός Ραχών

15 Αυγούστου Γιαλισκάρι – Κουνιάδοι – Λαγκάδα

27 Αυγούστου Μανδριά

Αύγουστος Βρακάδες

Αύγουστος Αγ. Δημήτριος

29 Αυγούστου Προεσπέρα

26 Οκτωβρίου Αγ. Δημήτριος

7 Ιανουαρίου Προεσπέρα

Πανηγύρια Δήμου Αγίου Κηρύκου

1η Ιουλίου το πανηγύρι των Αγίων Αναργύρων Θέρμα

7 Ιουλίου ,το πανηγύρι της Αγίας Κυριακής, Φάρο.

15 Ιουλίου του Αγίου Κήρυκου , Αγ.Κήρυκο

17 Ιουλίου της Αγίας Μαρίνας,στον Αγιο Κήρυκο

20 Ιουλίου του προφήτη Ηλία , Γλαρέδο και στο Μηλιοπό

26 Ιουλίου το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής , τον Ξυλοσύρτη και το Περδίκι.

27 Ιουλίου του Αγίου Παντελεήμονα,Αγιο Παντελεήμονα

6 Αυγούστου την μεταμόρφωση του Σωτήρος,πανηγύρι Οξέ .

15 Αυγούστου στην κοίμηση της Θεοτόκου, Χρυσόστομος,Παναγιά, Περδίκι και Μονοκάμπι.

27 Αυγούστου του Αγίου Φανουρίου,Αγ. Παντελεήμονα.

29 Αυγούστου του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμμου, Μαυράτο

8 Σεπτεμβρίου Γέννηση της Θεοτόκου, Πλαγιά

17 Σεπτεμβρίου το πανηγύρι της Αγίας Σοφίας στο Μονοκάμπι.

Πανηγύρι Αι-Στάθης Αρέθουσα Ικαρίας 20/9/2012

Πανηγύρι Αι-Στάθης Αρέθουσα Ικαρίας 20/9/2012

Αρέθουσα Ικαρίας

Δήμος: Εύδηλου

Παραλίες: Κυπαρίσσι

Η Αρέθουσα είναι ορεινό γραφικό χωριό με μεγάλη πλατεία και με κόσμημα την εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, χτισμένη με σχιστόλιθο. Εδώ βρίσκει κανείς καλό και φτηνό κατσικίσιο κρέας και τοπικά εδέσματα. Είναι κόμβος για τα μονοπάτια του βουνού και προσφέρεται για πεζοπορικές διαδρομές. Υπάρχει δάσος με κουμαριές. Απέναντι από την Αρέθουσα στα δυτικά είναι τα γραφικά χωριουδάκια του Δρούτσουλα και του Φοίνικα, από όπου κατεβαίνουν δρόμοι στην όμορφη παραλία στο Κυπαρίσσι για ευχάριστο κολύμπι.

Η τέχνη του ελληνικού καφέ (Ή αλλιώς η παράδοση στο φλιτζάνι μας)

Όπως όλα τα ωραία πράγματα στην ζωή και ο ελληνικός καφές έχει τα μυστικά του, μυστικά γνωστά μόνο στους λάτρες του. Ας ρίξουμε μια ματιά στα μυστικά του ελληνικού καφέ με τη βοήθεια της πείρας 91 ετών που συνοδεύει τον καφέ ΛΟΥΜΙΔΗΣ ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ.

Ένα-ένα τα βήματα για ένα απολαυστικό ελληνικό!
1. Παίρνουμε ένα καθαρό και στεγνό μπρίκι με στεγνό λαιμό. Γεμίζουμε το μπρίκι με τόσα φλιτζανάκια νερό(κατά προτίμηση χλιαρό) όσοι και οι καφέδες που θέλουμε να φτιάξουμε.
2. Με το ειδικό κουταλάκι βάζουμε από μία γεμάτη κουταλιά Λουμίδης για κάθε φλιτζάνι και όση ζάχαρη επιθυμούμε.
3. Στην συνέχεια τοποθετούμε το μπρίκι στο κέντρο μέτριας φωτιάς ώστε να θερμαίνεται όλο το σκεύος και ανακατεύουμε αργά έως ότου διαλυθεί ο καφές και η ζάχαρη (προσοχή μετά από αυτό το σημείο δεν πρέπει να ανακατέψουμε ξανά τον καφέ).
4. Μόλις ο καφές αρχίζει να φουσκώνει, τον απομακρύνουμε από την φωτιά και χτυπάμε το μπρίκι 2-3 φορές ελαφρά στο πάγκο. Τότε ο φουσκωμένος καφές κατακάθεται για λίγο.
5. Επαναφέρουμε αμέσως το μπρίκι στη φωτιά και όταν ο καφές αρχίζει να φουσκώνει ξανά, τον βγάζουμε από την φωτιά, περιμένουμε μερικά δευτερόλεπτα και τον σερβίρουμε αργά στο κλασσικό φλιτζάνι του ελληνικού καφέ.
Αυτός είναι ο… συνηθισμένος ελληνικός καφές, και αυτές μερικές από τις πιο γνωστές “παραλλαγές” του:

Βαρύς
Ελαφρύς
Γλυκός
Μέτριος
Ναι και Όχι
Σκέτος
Βραστός
Μερακλίδικος
Βαρύγλυκος
Γλυκηβραστός
2-3 κουταλιές καφέ
½ - 1 κουταλιά καφέ
2-4 κουταλιές ζάχαρη
1 κουταλιά ζάχαρη
½ κουταλιά ζάχαρη
Καθόλου ζάχαρη
Αφήνουμε το καϊμάκι να σπάσει λίγο
Τον απομακρύνουμε από τη φωτιά μόλις φουσκώσει ενώ το καϊμάκι είναι ακόμα πυκνό.
3 κουταλιές καφέ και ζάχαρη
2 κουταλιές καφέ 3 ζάχαρη και ελαφρύ καϊμάκι.
Μην καθυστερείτε, δοκιμάστε κι εσείς την τέχνη του καφέ, πάντα με καφέ ΛΟΥΜΙΔΗΣ ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ!