ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΜΑΣ '' ΣΤΟΥ ΤΣΑΡΟΥ'' ΣΤΗΝ ΑΡΕΘΟΥΣΑ ΙΚΑΡΙΑΣ

ΕΤΣΙ  ΑΡΧΙΣΑΜΕ...........

Read more »

Εορτασμός στην Αθήνα: 100 Χρόνια Ενσωμάτωσης της Ικαρίας με την Ελλάδα

Η εκτέλεση της Ικαριακής και Σαμιακής Σουίτας του Δημήτρη Θέμελη, από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Ανδρέα Τσελίκα.
ikariamag


Η ομιλία του Δήμαρχου Ικαρίας στο Μπενάκειο




Συγκεντρωθήκαμε σήμερα για μα τιμήσουμε τα 100 χρόνια από την Ικαριακή επανάσταση του 1912 που οδήγησε στην απελευθέρωση της Ικαρίας από τον Τουρκικό ζυγό και την ενσωμάτωσή της στη συνέχεια με την Ελλάδα. Φυσικό είναι σε μια σύντομη ομιλία να μην είναι δυνατόν να περιγραφούν όλα εκείνα που διαδραματίστηκαν κατά την μακραίωνα δουλεία και που τελικά οδήγησαν στην εποποιία της επανάστασης. Θα ήθελα όμως να σταθώ σε μερικά κομβικά σημεία δηλωτικά της νοοτροπίας, της ευψυχίας, του θάρρους αλλά και της αλληλεγγύης του Ικαριακού λαού, αρετές χάρη στις οποίες επιβίωσε και που τον συνοδεύουν μέχρι σήμερα.



Η ιστορία μπλέκεται με τον θρύλο και μεταφέρεται ζωντανά από γενιά σε γενιά.« Ούλοι εμείς αφέντη » Ο Αγάς σκληρός – άπληστος , απομυζά και τα ελάχιστα, που διαθέτει το κάθε Ικαριώτικο νοικοκυριό. Έτσι η αγανάκτηση φουντώνει, η καταπίεση δεν υποφέρεται και κατά την μεταφορά του με φορείο τον γκρεμίζουν στο Κακό Καταβασίδι. Ο Σουλτάνος στέλνει τον στόλο να βρει και να τιμωρήσει τους ενόχους. Συγκεντρώνουν όλο τον κόσμο στην παραλία του Αγίου Κηρύκου, και όταν ο Στόλαρχος ρωτά «ποιος σκότωσε τον Αγά» μία είναι η απάντηση «Ούλοι εμείς αφέντη», και όταν επαναλήφθηκε η ερώτηση, όλοι αυτοί, οι απλοί άνθρωποι, οι άνθρωποι του μόχθου, χωρίς δισταγμό την ίδια απάντηση έδωσαν.



Η παράδοση λέει ότι ο Ναύαρχος κατάπληκτος, ίσως και με θαυμασμό, για την αποκοτιά τους, αποχώρησε χωρίς να πειράξει κανέναν. Όμως τα χρόνια κυλούν, φτώχεια, σκλαβιά, ο αγώνας της επιβίωσης συνεχής και δύσκολος. Οι διεκδικήσεις καθημερινές για να ελλατωθούν οι φόροι και να υπάρξουν μορφές μερικής αυτοδιοίκησης. Δημιουργούνται οι Δημογεροντίες πρώιμες μορφές Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με εκλεγμένους Δημογέροντες που απεδείχθησαν άξιοι υπερασπιστές των συμφερόντων της πατρίδας τους. Η προεπαναστατική του 1821 περίοδος δεν άφησε αδιάφορη την Ικαρία. Αναφέρονται οι Φιλικοί Σταυρινός Χλίτας προεστός του νησιού του οποίου σώζεται το εφοδιαστικό έγγραφο, ο ιερεύς Γεώργιος Ρόδιος, ο Διακογιώργης Βασίλειος, ο Φωτεινός και άλλοι. Η Πάτμος την 12/04/1821 πρώτη από όλα τα νησιά του Αιγαίου υψώνει την σημαία της επανάστασης. Ακολουθεί η Σάμος με τον Λυκούργο Λογοθέτη και η Ικαρία. Τα νησιά ελευθερώνονται. Η Πάτμος, μαζί με την Ικαρία την Λέρο και την Κάλυμνο (τετράνησος) αποτελούν αντεπαρχία της Επαρχίας Σάμου.



Χαρακτηριστικό του πολιτισμού των συμπατριωτών μας είναι ότι τον τότε Αγά του νησιού, όχι μόνο δεν τον κακοποίησαν, αλλά τον μετέφεραν ασφαλή στο Τσεσμέ της Μ. Ασίας. Παρόμοια ήταν η συμπεριφορά των Ικαρίων προς τους Τούρκους αιχμαλώτους και κατά την επανάσταση του 1912. Όμως η περίοδος της ελευθερίας δεν έμελλε να διαρκέσει. Με το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 η μεγάλες δυνάμεις Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία επαναφέρουν τα νησιά του Αιγαίου στο προηγούμενο καθεστώς. Η Ελληνική κυβέρνηση αποσύρεται και οι κάτοικοι παραδίδονται στο έλεος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η επαναφορά στην Τουρκοκρατία γίνεται περί το 1834 και οι Ικάριοι μαζί με τους υπόλοιπους της τετρανήσου αποστέλλουν αντιπροσωπεία στην Κωνσταντινούπολη και το 1836 επιτυγχάνουν μερική αυτονομία. Η αυτονομία απετέλεσε εξαιρετική κατάκτηση, που άνοιξε τον δρόμο για την ευημερία του νησιού. Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι την ίδια περίοδο επεκτείνεται και εντατικοποιείται η καλλιέργεια των αμπελιών και η εκλεκτή Καριώτικη σταφίδα πουλιέται από τη Μασαλία έως τη Μαύρη Θάλασσα.



Περί τα τέλη του 19ου αιώνα καθιερώνεται και η καπνοκαλλιέργεια. Έτσι αναπτύσσονται το εμπόριο και η ναυτιλία, το βιοτικό επίπεδο βελτιώνεται και σημειώνεται έντονη εκπαιδευτική δραστηριότητα. Με την εκπνοή του 19ου αιώνα αρχίζει και η μετανάστευση στην Αμερική, από όπου έρχονται τα πρώτα εμβάσματα, και το 1905 ιδρύεται η «Ικαριακή Αδελφότης» της Αμερικής. Αρχές του 20ου αιώνα οι συνθήκες αλλάζουν επί το δυσμενέστερο, επιχειρείται αύξηση των φόρων, κατάργηση της καπνοκαλλιέργειας, τίθεται θέμα υποχρεωτικής σύνταξης των εγγράφων στα Τουρκικά, και εκδίδεται διαταγή για υποχρεωτική στράτευση των νέων στον Τούρκικο στρατό. Το 1907 εκλέγεται μουχτάρης Φαναρίου ο Ιατρός Ι. Μαλαχίας, που μαζί με τους άλλους Δημογέροντες αντιδρούν, και επιτυγχάνουν την ακύρωση της κατάργησης της καπνοκαλλιέργειας και πάγωμα στο θέμα της γλώσσας των εγγράφων. Το 1910 αλλάζει ο διοικητής, και ο νέος θέτει σχέδιο διάσπασης του Ικαριακού λαού υποσχόμενος την μεταφορά της έδρας της διοίκησης στον Εύδηλο.



Το σχέδιο όμως δεν βρίσκει ανταπόκριση. Η πίεση συνεχίζεται. Το Σεπτέμβριο του 1910 απαγορεύει την εκλογή Δημογέροντων και διορίζει δικούς του καταλύοντας καθεστώς αιώνων. Η αντίδραση είναι άμεση. Οι διορισμένοι δεν αναγνωρίζονται και οι πληρεξούσιοι των χωριών υποβάλλουν σχετικό υπόμνημα δια του πρεσβύτερου πληρεξουσίου Αναγνώστη Φωκιανού, ο οποίος μαζί με τον Γ. Καλύμνιο συλλαμβάνονται κατά την επίδοση και αποστέλλονται σιδηροδέσμιοι στον Α. Κήρυκο. Ταυτόχρονα αρχίζει και η στρατολογία. Οι στρατεύσιμοι συλλαμβάνονται αιφνιδιαστικά και αποστέλλονται στη Χίο. Οι Δημογέροντες αντιδρούν, και με συνεχή υπομνήματα προς την Χίο ζητούν από την Κεντρική Διοίκηση να υποδειχθεί προς τον Διοικητή της Ικαρίας η επαναφορά στην προτεραία τάξη (το τελευταίο έγγραφο είναι τον Απρίλιο του 1912). Το κλίμα λοιπόν της συνεχούς καταπίεσης με την ταυτόχρονη άνοδο του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου κάνουν την σκλαβιά αβάστακτη και ο πόθος της ελευθερίας φουντώνει. Η διεθνής συγκυρία γίνεται πιο ευνοϊκή. Ο Ιταλοτουρκικός πόλεμος το 1911, η κατάληψη της Ρόδου το 1912 από τους Ιταλούς που προσπαθούν να την εμφανίσουν σαν απελευθερωτική ενέργεια αλλάζουν τα γεωπολιτικά δεδομένα και καθιστούν πιο πιθανή αλλά και ρεαλιστική και πραγματοποιήσιμη την προσπάθεια για επανάσταση και απελευθέρωση της Ικαρίας.



Το απελευθερωτικό κίνημα εξαπλώνεται σε όλη την Ικαρία, οι Δημογέροντες επικοινωνούν με την Αθήνα για υπεύθυνη ενημέρωση. Η απάντηση είναι ενθαρρυντική με την προϋπόθεση να μην γίνει ανάμιξη του επίσημου κράτους. Ο Ι. Μαλαχίας συσκέπτεται με τους υπόλοιπους στη Βόρεια και Νότια Ικαρία και αποφασίζουν να κινηθούν για κατάληψη της Πρωτεύουσας την 9 Ιουλίου του 1912. Χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, γνωρίζουμε σήμερα, ότι από κακή συνεννόηση αυτό δεν έγινε, και ορίσθηκε νέα ημερομηνία η 17η Ιουλίου αρχίζοντας από την Περιφέρεια προς το Κέντρο. Την νύχτα της 16ης προς την 17η Ιουλίου γίνεται η κατάληψη των Φυλακίων Ραχών με επικεφαλής τον Παπά Κ. Κουλουλία και Ευδήλου με τους Χ. και Λ. Σπανούς και τους Πουλιανούς και πλήθος Καραβοσταμιωτών και όλοι από διάφορες κατευθύνσεις ξεκινούν για τον Α. Κήρυκο. Στο Χρυσόστομο σε ανταλλαγή πυροβολισμών μεταξύ των Τούρκων χωροφυλάκων και επαναστατών έπεσε νεκρός και ο Γεώργιος Σπανός και έτσι η ανατολή της ελευθερίας της Ικαρίας ποτίζεται με το αίμα ενός ηρωικού τέκνου της. Το βράδυ της ίδιας ημέρας ολοκληρώνεται και η κατάληψη του Α. Κηρύκου, και τα μεσάνυχτα χτυπούν χαρμόσυνα οι καμπάνες που μεταδίδουν την κατάλυση και της 2ης Τουρκοκρατίας. Για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας δεν γίνεται αυτόματη ένωση με την Ελλάδα, αλλά σε συνεννόηση με το Κέντρο προκρίνεται η λύση της αυτονομίας, μέχρι οι συνθήκες να επιτρέψουν χωρίς εμπλοκές την ένωση. Η Ικαρία ανακηρύσσεται ελεύθερη και ανεξάρτητη και ιδρύεται η «Ελεύθερη Πολιτεία Ικαρίας». Συστήνεται «Προσωρινή Διοίκηση» αποτελούμενη από εκπροσώπους και των τριών περιοχών του νησιού με πρόεδρο τον Γ. Μαλαχία. Στις 14 Αυγούστου του 1912 προσχωρούν οι Φούρνοι και οι Φύμαινα στην Ελεύθερη Πολιτεία, με εκπρόσωπο τον Δημήτριο Ορφανό.



Η ανεξαρτησία μέχρι την ενσωμάτωση με την Ελλάδα στις 04/11/1912 διαρκεί 110 ημέρες. Είναι όμως άξιο θαυμασμού το έργο που στο μικρό αυτό διάστημα επετελέσθη. Η προσωρινή διοίκηση οργανώνει την άμυνα του νησιού και αναθέτει αυθημερόν στις 17/07/1912 την αρχηγία στον Γ. Φουντούλη, λοχία στον πόλεμο του 1897. Οι Ικαριακές Κοινότητες του εξωτερικού αντιδρούν αμέσως και ενισχύουν την Ελεύθερη Πολιτεία. Η αδελφότητα της Αιγύπτου μισθώνει το ατμόπλοιο «Κλεοπάτρα» που απετέλεσε την ναυαρχίδα του στόλου, που αριθμεί μερικά ιστιοφόρα, και η αδελφότητα της Αμερικής αποστέλλει χρήματα για αγορά οπλισμού, και πολλοί Ικάριοι επανακάμπτουν για να υπηρετήσουν σαν εθελοντές στον Ικαριακό στρατό.



Οργανώνεται η Δικαστική εξουσία για την απρόσκοπτη απονομή της Δικαιοσύνης με πρόεδρο τον Χ. Παμφίλη, από τους πρωτεργάτες της επανάστασης, αντιπρόεδρο της Ικαριακής Κυβέρνησης εξαίρετο νομικό, συγγραφέα, αλλά και λαμπρό πατριώτη ο οποίος προΐσταται και συντονίζει τις εργασίες της επιτροπής που επιμελείται την δημιουργία του καταστατικού χάρτη, δηλαδή του Συντάγματος της Ελευθέρας Πολιτείας Ικαρίας. Η κυβέρνηση επίσης οργάνωσε τα οικονομικά του νεοσύστατου κράτους, ίδρυσε τελωνεία, εξέδωσε νόμισμα, οργάνωσε ταχυδρομείο με δικά της γραμματόσημα, φρόντισε την παιδεία, την εκκλησία, το εμπόριο και την ναυτιλία. Ο Καρέρ έγραψε και ο Ψάχος μελοποίησε τον Εθνικό Ύμνο της Ικαρίας. Αρχικά, η Ελευθέρα Πολιτεία λειτούργησε υποδειγματικά, αλλά οι τοπικιστικές αντιθέσεις παρ’ ολίγον να τορπιλίσουν και αυτήν ακόμα την ύπαρξή της.



Η ένωση με την Ελλάδα μετά από επανειλημμένες εκκλήσεις προς το Εθνικό Κέντρο έγινε την 4η Νοεμβρίου και υπήρξε επεισοδιακή, με αφορμή την έδρα της πρωτεύουσας του νησιού. Ο Ναύαρχος Π. Κουντουριώτης αποστέλλει το αντιτορπιλικό «Θύελλα» με πλοίαρχο τον Αλ. Βλαχόπουλο το οποίο φθάνει στον Εύδηλο το πρωί της 4ης Νοεμβρίου 1912, υψώνει την Ελληνική Σημαία και διαβάζει την προκήρυξη του Ναυάρχου για την κατάληψη της Ικαρίας. Αργά το μεσημέρι καταφθάνει στο αντιτορπιλικό και ο αντιπρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης Χ. Παμφίλης και μετά από αμοιβαίες εξηγήσεις το αντιτορπιλικό απέπλευσε από τον Εύδηλο και στις 8 μ.μ. εβρίσκετο στον Α. Κήρυκο όπου παρά το προχωρημένο της ώρας έγινε και εκεί η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας με τις δέουσες τιμές. Την επομένη έγινε μεγάλη εορτή, εκφωνήθηκε λόγος από τον Ι. Μαλαχία και από τον Σχολάρχη και Γραμματέα της Προσωρινής Κυβέρνησης Γ. Λομβαρδά, ο οποίος διάβασε και την προκήρυξη του Ναυάρχου Π. Κουντουριώτη. Οι εντάσεις γρήγορα ξεπεράστηκαν και όλοι μαζί ενωμένοι ξεκίνησαν την οικοδόμηση της καινούργιας τους ζωής. Σήμερα αυτά τα αναφέρουμε, όχι για να κάνουμε κριτική, αλλά για να διδαχθούμε από τα λάθη και τα σωστά του παρελθόντος.



Η Ικαρία ενσωματωμένη πια στο Ελληνικό Κράτος ένα ολόκληρο αιώνα,ακολούθησε την κοινή μοίρα του Ελληνισμού, στον αγώνα της ζωής στις εξάρσεις και στις τραγωδίες του. Θα πρέπει όμως να πούμε ότι η μητρική αγκαλιά δεν υπήρξε ιδιαίτερα ζεστή για την Ικαρία και αυτό φαίνεται από την έλλειψη έργων υποδομής που τώρα ακόμα μετά από ένα αιώνα ελευθερίας προσπαθούμε να δημιουργήσουμε.



Σήμερα που όλο το νησί είναι ένας Δήμος αγωνιζόμαστε, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, ίσως τις δυσκολότερες που υπήρξαν μέχρι σήμερα, να ξεπεράσουμε την παραμέληση που υπάρχει, να κρατήσουμε τις υπηρεσίες που είναι αναγκαίες για την επιβίωση των κατοίκων μας, να ξεκινήσουμε έργα υποδομής που θα φέρουν την ανάπτυξη στο νησί, να ξεφύγουμε από τους χωματόδρομους, που αποτελούν το 50% του οδικού δικτύου μας, να αναπτύξουμε τον τουρισμό, να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Οι τοπικισμοί που σε κρίσιμες για το νησί μας στιγμές μπαίνουν στην άκρη, για να εμφανιστούν πάλι, κάποιες φορές με ασήμαντες αφορμές, ξεπερνιούνται μόνο με την καθολική ανάπτυξη του νησιού μας. Ότι γίνεται σε οποιοδήποτε σημείο της Ικαρίας είναι για όλους μας. Όταν όλοι θα μπορούμε πάνω σε αυτόν τον ευλογημένο και καταπράσινο βράχο να ζούμε αξιοπρεπώς, θα απαλλαγούμε και από όλα τα δεινά του παρελθόντος και θα είμαστε για ακόμα μια φορά πραγματικά ελεύθεροι.

ikarian-hour.blogspot.gr

Read more »

ΑΡΕΘΟΥΣΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ.

Η τοπική ιστορία και η προφορική παράδοση της Αρέθουσας Ικαρίας, όπως και σε άλλες κοινότητες της ελληνικής περιφέρειας, είναι κατά ένα μεγάλο μέρος συνδεδεμένες με την εσωτερική και κυρίως την εξωτερική μετανάστευση των κατοίκων της, ένα μεγάλο μέρος των οποίων κατευθύνθηκε και εγκαταστάθηκε στην Αμερική, τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Στο τεύχος αυτό, φιλοξενούμε απομαγνητοφωνημένη, ιστορική αναδρομή του αείμνηστου Φίλιππα Πορτέλλου (Αύγουστος 2001), εκπαιδευτικού και επί σειρά ετών προέδρου της ομώνυμης τοπικής κοινότητας.
Στην παρούσα ιστορική αναδρομή, ο Φίλιππας Πορτέλλος αναφέρεται ονομαστικά στους πρωτοπόρους μετανάστες από την Αρέθουσα, στους δεσμούς και στη συμβολή τους στην γενέτειρα, χάρη στην κινητοποίηση και την συνδρομή των οποίων υλοποιήθηκαν τοπικά διάφορα έργα υποδομής.
Τα εν λόγω έργα ήταν η ύδρευση της κοινότητας, η ανέγερση των κτιρίων των δύο δημοτικών σχολείων, η δημιουργία καστανεώνα, αλλά και η χρηματοδότηση με τη διενέργεια εράνου στην Αμερική της ανέγερσης της Ενορίας της Αγίας Μαρίνας στη θέση της παλαιότερης εκκλησίας της Παναγίας της Μοσχιόνας, κινητοποίηση για την οποία έχουν διασωθεί σχετικά έγγραφα, για την οποία θα αφιερώσουμε ειδική έκδοση του παρόντος ψηφιακού περιοδικού.

Ένα από τα προβλήματα που απασχόλησαν την κοινωνία του τόπου μας, πριν από πολλά. χρόνια, ήτανε η μετανάστευση.

Πολλοί συγχωριανοί μας και συμπατριώτες μας ξεσηκώθηκαν τότε για την καινούργια πατρίδα που εγένετο, την Αμερική Πήγαιναν εκεί πέρα, βρίσκαν εργασία, δούλευαν, και μερικοί κάναν οικονομίες και δημιουργούσαν οικογένειες εδώ. Πολλοί, όμως, έμεναν πίσω εκεί για πολλά χρόνια και εκεί γεννήθηκαν και τα παιδιά τους

Τώρα, υπήρχαν λόγοι που ανάγκασαν τον κόσμο να φύγει από την πατρίδα του να πάει αλλού, και οι λόγοι ήτανε , για κείνον τον καιρό, πως δεν υπήρχαν εργασίες. Είναι η δική μας πατρίδα φτωχή πατρίδα, αλλά και οι κυβερνώντες εκείνων των εποχών δεν δώσανε σημασία μεγάλη να λύσουνε τα ζητήματα που είχαν σχέση με την ζωή και την ανάπτυξη του τόπου.



Στο νησί μας, αλλά και σε άλλα νησιά, ελάχιστες δουλειές είχαν ανοίξει εκείνο τον καιρό. Έτσι αυτοί που απασχολούνταν σε δουλειές ήσαν πολύ ελάχιστοι, και η προκοπή που κάνανε και αυτοί που εργαζότανε ήταν μικρή. Ο πολύς κόσμος έφευγε για την Αμερική.
Στην Αμερική δούλεψαν σκληρά. Δούλευαν από την ώρα που έβγαινε ο ήλιος μέχρι την ώρα που βασίλευε. Το μεροκάματο που παίρνανε για τις ώρες αυτές, όπως λέγανε πολλοί, ήτανε ένα δολάριο. Για δώδεκα ώρες, ένα δολάριο. Ορισμένοι και με το δολάριο κράτησαν. Κάνανε κάποιες οικονομίες.

Όσοι ήρθαν κάτω δημιούργησαν εδώ τις οικογένειες τους. Όσοι έμεινα εκεί, πάλι φτιάξανε το νοικοκυριό τους, μόρφωσαν τα παιδιά τους και έμειναν, βέβαια, σε ξένη πατρίδα

Το Υ/Κ "Μωραϊτης" και εν συνεχεία "Θεμιστοκλής" 1907 - 1924.
Το πρώτο ελληνικής ιδιοκτησίας νεότευκτο υπερωκεάνιο στη γραμμή Πειραιά - Νέας Υόρκης

Διαφημιστικές ταξιδιωτικές ρεκλάμες των ΗΠΑ των αρχών του 20ου αιώνα

Ποιοι συγχωριανοί μας μετανάστευσαν στις αρχές του 20ου αιώνα

Ποιοι είχανε φύγει από το χωριό μας τις πρώτες δεκαετίες του 1900;
Είχανε φύγει πάρα πολλοί. Θυμάμαι μερικά ονόματα. Να τα αναφέρομε, έτσι για την ιστορία, να τα θυμόμαστε για να διατηρηθεί η ιστορία του χωριού μας.
Σχεδόν από κάθε οικογένεια φύγαν και ένα και δύο.
Από τα ονόματα που θυμάμαι πως φύγαν, περίπου στις αρχές του αιώνα ή λίγο αργότερα, ήτανε πολλά άτομα.
Ήτανε ο Βρούτος ο Βασίλης, ο Τριπόδης ο Γιάννης, ο Τριπόδης ο Αλέξανδρος, ο Τριπόδης ο Μανώλης – έφυγε και αυτός για λίγο. Έπειτα, ο Τριπόδης ο Σταμάτης,, ο Τριπόδης ο Γιάννης – αδέλφια αυτοί οι τελευταίοι. Ακόμα, ο Τριπόδης ο Νικήτας, ο Τριπόδης ο Αποστόλης, ο Παριανός ο Μενέλαος,, που μετά την Αμερική πήγε αργότερα στην Αυστραλία, καθώς και ο Παριανός ο Θεοφάνης και ο Δημοσθένης – αυτοί φύγανε για την Αμερική περίπου στο 1910, όλοι αυτοί που μνημονεύσαμε παραπάνω.
Ο πιο παλιός, απ` αυτούς που έφυγαν, ήταν ο Ατσιδαύτης ο Δημήτρης, ο οποίος φαίνεται πως έφυγε τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα, γύρω στο 1885, εκεί πέρα. Αυτός εκεί πέρα έμαθε τη γλώσσα και προχώρησε. Και κάποτε, όταν οι Ικάριοι της Αμερικής συνήλθανε και δημιουργήσανε την πρώτη ένωση τους, την Πανικαριακή Αδελφότητα για να συζητούν και να λύνουν τα προβλήματα τους και να βοηθούν την Ικαρία, εκλέχθηκε το 1910 Σύμβουλος και το 1915 Πρόεδρος της Πανικαριακής Αδελφότητας, που ονομάζετο τότε «Άρτεμις». Τότε, υπήρχανε δύο σωματεία. Το ένα ήτανε η «Άρτεμις» και το άλλο η Πανικαριακή Αδελφότης, αλλά η «Άρτεμις» δεν έζησε πολλά χρόνια.
Στην συνέχεια, από αυτούς που έφυγαν, έχουμε τον Χριστόδουλο τον Τριπόδη, τον Ζαχαρία τον Κατσά, έχομε τον Φώτη τον Κατσά, τον Δημήτρη τον Καβουριάρη, τον Νικόλα τον Καβουριάρη, τον Γιάννη τον Καβουριάρη του Μιχάλη, και τον Νικόλα του Καβουριάρη του Μιχάλη. Επίσης, έχομε τον Ευθύμιο τον Καβουριάρη – αδελφό του Νικόλα και του Δημήτρη. Έχομε, επίσης, τους Τσαπαλιαραίους: τον Βασίλη και τον Χαράλαμπο που μετανάστευσαν στην Αμερική. Επίσης τον αδελφό τους τον Γιάννη τον Τσαπαλιάρη, που εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και αργότερα τον αδελφό τους τον Σπύρο τον Τσαπαλιάρη που μετανάστευσε στην Αυστραλία. γύρω στο 1923.
Εκτός από αυτούς που ήδη αναφέραμε έχομε τους Βασιλαράτους. Έχομε τον Χριστόδουλο και τον Γιάννη που ήτανε πρώτοι, και έπειτα έχομε τα παιδιά του Κωνσταντή, τον Αντώνη και τον Γιώργη, που φύγανε από μικρά παιδιά και εγκαταστάθηκαν εκεί στην Αμερική και ούτε ξαναγύρισαν πίσω.
Επίσης, φύγανε και εγκαταστάθηκαν στην Αμερική ο Καβουριάρης ο Ηλίας και ο αδελφός του ο Χαράλαμπος. Αυτοί μείνανε πολλά χρόνια εκεί στην Βερόνα. Αργότερα, οι Καβουριαράτοι αυτοί, ο Ηλίας και ο Χαρίλαος και μερικοί ακόμα, όπως ο Κώστας ο Πορτέλλος του
Μανώλη εγκαταστάθηκαν για χρόνια πολλά στο West Virginia. Εκεί, άνοιξαν δουλειές, εργάσθηκαν και εκεί ζήσαν για πολλά χρόνια. Μάλιστα, ο Χαρίλαος ήρθε κάνα δυο φορές,, ενώ ο Ηλίας δεν ήρθε ποτέ. Είχανε φύγει και αυτοί από την πατρίδα μας σχεδόν στις αρχές του αιώνα, του 20ου αιώνα, ήτανε και αυτοί από τους πιο παλιούς μετανάστες μας.
Στην Αμερική, μετανάστευσε ο Κυριάκος ο Κράτσας και μάλιστα αυτός σκοτώθηκε σ` ένα εργοστάσιο που δούλευε και έχει αφήσει και οικογένεια εκεί. Επίσης, είχε μεταναστεύσει και ο Κράτσας ο Γιάννης. Έφυγε και αυτός, αλλά για λίγο, αλλά αυτός πήγε στην Αργεντινή. Πως πήγε εκεί δεν ξέρομε, δεν θυμάμαι να πω τον λόγο.
Εκτός από αυτούς, είναι έπειτα ο Αρκούδης ο Γιάννης – χρόνια εκεί στην Αμερική. Επίσης, ο αδελφός του, ο Αρκούδης ο Παναγιώτης, η αδελφή τους η Αναστασία, που πήρε σύζυγο τον Χωριάτη τον Στέλιο. Επίσης, στην Αμερική εγκαταστάθηκε ο Χωριάτης ο Στέλιος. Είναι παλιός φυγάς από την Ικαρία – στις αρχές του αιώνα και αυτός. Αυτός εγκαταστάθηκε στο Σικάγο κι έπειτα μετακόμισε μαζί με τα παιδιά του και τους γαμπρούς του στην Καλιφόρνια, εκεί απέθανε.
Άλλοι που μετανάστευσαν από το χωριό μας, την ίδια περίπου περίοδο είναι επίσης ο Δημήτρης και ο Σταμάτης Κατσάς, περίπου στο 1914 μέχρι το 1915 και οι Βρουτάτοι, όπως είπαμε, ο Παναγιώτης και ο Βασίλης. Ο Κράτσας ο Μανώλης και αυτός έφυγε για λίγο καιρό από την Ικαρία. Επίσης στην Αμερική πήγαν ο Κώστας Πορτέλλος, του Νικολάου, ο Φώτης ο Πορτέλλος Του Εμμανουήλ, και οι Ταπαλιαράτοι, που τους έχομε ξαναπεί πιο πάνω.
Στην Αμερική πήγαν ακόμα, ο Μιχάλης ο Πάστης,, ο Γιάννης ο Κούβαρης ο δάσκαλος,, επίσης, ο άλλος Γιάννης, ο Κούβαρης, καθώς επίσης, ο Τσούνος ο Ανδρέας που έμεινε πολλά χρόνια στην Αμερική. Ακόμα, ο Νικόλας ο Παριανός και ο Δημήτρης ο Παριανός – αυτοί έμειναν στο Σικάγο. Επίσης ο Τσέρος ο Γιάννης και ο αδελφός του ο Χριστόδουλος, και ακόμα, ο Φώτης ο Τσούνος, πέρασε και αυτός από εκεί. Έμεινε κάμποσο διάστημα και μετά γύρισε.

Η συμπαράσταση και τα έργα των αποδήμων συμπατριωτών μας για το νησί μας

Τώρα, θέλω να προσθέσω κάτι: οι άνθρωποι αυτοί που έφυγαν κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες, εκεί που πήγαν δεν έπαψαν να ενδιαφέρονται για τον τόπο μας. Δεν έπαψαν να ενδιαφέρονται για την ιδιαίτερη πατρίδα τους και
έκαναν διάφορες ενώσεις για να μπορούν να συμπαραστέκονται και να βοηθούν ως κοινότητα των αλλοδαπών και υπήρχε από τα παλιά χρόνια η Πανικαριακή Αδελφότητα. Οι σκοποί της Αδελφότητας ήταν ιεροί. Έκαναν εράνους για φιλανθρωπικά και άλλα έργα, όπως για το λιμάνι του Ευδήλου, για το οποίο, όπως προκύπτει και από έντυπο που είχε κυκλοφορήσει με τον χάρτη της Ικαρίας και τα ονόματα των δωρητών, είχε διενεργηθεί ειδικός έρανος το 1925. Βοήθησαν ακόμα να γίνει το Γυμνάσιο της Ικαρίας και το Νοσοκομείο της Ικαρίας, καθώς και το Γηροκομείο της Ικαρίας.
Βοήθησαν επίσης και για άλλα έργα, όποτε τους ζητήθηκε οι συνδρομή τους, ήταν πάντα πρόθυμοι για έργα, για δρόμους, για λιμάνια, για νερά, για υδραγωγεία, όπως στο δικό μας εδώ υδραγωγείο της Κοινότητας


Το ξεκίνημα του υδραγωγείου μας στην Αρέθουσα ήτανε με 1500 δολάρια που είχανε στείλει οι απόδημοι και το είχαμε ζητήσει εμείς σαν Κοινότητα, όταν βρισκόμαστε στην δεύτερη τετραετία μετά την Δικτατορία του Μεταξά. Για το υδραγωγείο οι συμπατριώτες μας του εξωτερικού πρωτοστάτησαν πολύ. Όλοι οι συγχωριανοί κατέβαλαν τον οβολό τους, φιλότιμα και τα χρήματα που
τα πήραμε από το χέρι του μακαρίτη του Αριστοτέλη του Τριπόδη, ο οποίος ήτανε και αυτός μετανάστης από τους πρώτους και από κει άρχισε η πρώτη εργασία. Με την προσφορά τους αυτή είχαμε κάτι να κινηθούμε. Έπειτα, μας βοήθησε η Νομαρχία. Βοήθησαν και οι χωριανοί, όλοι με προσωπική εργασία και λοιπά και λοιπά και έτσι κατορθώσαμε με ομόνοια και αγάπη να ολοκληρώσουμε αυτό το έργο, που ήταν παράδειγμα για όλες τα κοινότητες, τις τριγύρω κοινότητες της Ικαρίας.
Επίσης, οι απόδημοι βοηθούσανε και για τους αρρώστους. Αν μάθαιναν πως ένας ήταν πολύ άρρωστος και είχε ανάγκη ιατρικής περίθαλψης βοηθούσαν και εκεί με όλες τους τις δυνάμεις.
Οι περισσότεροι συμπατριώτες μας που πήγαν στην Αμερική ή στην Αυστραλία και έμεινα εκεί δημιούργησαν ωραίες οικογένειες. Οικογένειες που κράτησαν τα νήματα των γονιών τους. Τίμιοι στην δουλειά τους, καλοί οικογενειάρχες και χρήσιμοι για τον εαυτό τους και την κοινωνία.
Σ` αυτό το σημείο, η προσφορά τους ήταν μεγάλη, όπως του Νικήτα του Τριπόδη, που εκτός από την προσφορά που έδινε στα διάφορα έργα, πρόσφερε ουσιαστικά και για την ανέγερση του καινούργιου σχολείου μας προσφέροντας μαζί με την γυναίκα του το ποσόν της αγοράς του οικοπέδου που χτίστηκε το σχολείο. Ήταν για την εποχήεκείνη μεγάλη δωρεά, σοβαρή δωρεά, γι` αυτό και πάντα ευχόμαστε σε μνημόσυνα να αναπαυθούν οι ψυχές και του Νικήτα και της συζύγου του της Αλεξάνδρας, που ήτανε ευεργέτες του τόπου μας.


Τώρα που πέρασαν τόσα χρόνια, γνωρίσαμε πολλούς από τους απογόνους των αποδήμων μας και οι απόγονοι τους εξακολουθούν να μένουν πιστοί στην ιστορία τους. Είναι οργανωμένοι στα διάφορα σωματεία της Πανικαριακής Αδελφότητας και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και στους αποδήμους που μένουν εκεί στην Αμερική για διάφορες ανάγκες τους, αλλά και σε μας που μείναμε στην Ικαρία, όπως είπα για παράδειγμα για σχολεία, για λιμάνια, για γυμνάσια και ένα σωρό άλλα έργα που φέρουν βαθιά τη σφραγίδα τους σε όλη την ιστορία του νησιού μας.
Αυτά για τους μετανάστες μας,. Θα `θελα και πολλά άλλα να πω για τη ζωή του καθενός, αλλά δεν κρίνω πως είναι σκόπιμο να απασχοληθούμε περισσότερο για σήμερα. Οπότε παρουσιασθεί η ευκαιρία και θυμηθώ τίποτα παραλείψεις θα τις συμπληρώσουμε Με την ευκαιρία αυτή, θέλω πάντως να απευθυνθώ σε σας τους νέους να εργαστείτε και σεις με όλες σας τις δυνάμεις, να προσφέρετε ότι μπορείτε και να είστε σίγουροι ότι η εργασία σας θα καρποφορήσει και θα βρει αντανάκλαση και σε μας που είμαστε μεγάλης ηλικίας και σε όλο τον τόπο μας.
Με αυτά σας χαιρετώ και εύχομαι να προχωρήσετε απρόσκοπτα και να προσφέρετε ότι μπορείτε στον τόπο μας. Εύχομαι καλή πρόοδο και όλα μπροστά σας να γίνουν εύκολα.

«Αρέθουσα Post»,


Έκδοση: Βασίλης Τσαπαλιάρης. Οδησσού 18, Αθήνα11525. Ε-Mail: btsap@otenet.g
http://btsapway.blogspot.gr

Read more »